tag:blogger.com,1999:blog-91309222012-01-22T14:40:28.324+07:00ภาษาพาสนุก.....MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.comBlogger721100tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1146245520052936062006-04-29T00:12:00.000+07:002006-04-29T00:32:00.070+07:00คำที่เจ็ด (ขอเป็นคำสุดท้ายละ) ในเพลง <b>"โจใจ"</b> คือคำว่า <b>"รบ"</b> <br> หลายคนได้ยินคำว่ารบแล้วมักจะนึกว่าเป็นเรื่องใหญ่โต แต่คนใต้คำว่ารบนี่ใช้ได้ตั้งแต่ไม้จิ้มฟันยันเรือรบจริงๆ ความหมายของคำว่ารบจะครอบคลุมดังนี้ <b>กวน, ทะเลาะ และ รบรา (สงคราม) </b><br> <br> <b>ตัวอย่าง</b><br> ผัวฉานมันรบทั้งคืนไม่ได้หลับได้นอนนิ๊ : สามีของฉันกวนทั้งคืนไม่ได้หลับได้นอน<br> ถ้าไม่ห้ามไว้นะได้รบกับบาวนั้นแม่น : ถ้าไม่ห้ามไว้คงได้ต่อยกับหนุ่มคนนั้นแน่ๆ<br> เป็นพี่น้องกันอย่ารบกัน : เป็นพี่น้องกันอย่าทะเลาะกัน<br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-114624552005293606?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1146244214147841912006-04-28T23:58:00.000+07:002006-04-29T00:10:14.163+07:00คำที่หกในเพลง <b>"โจใจ"</b> คือคำว่า <b>"แลท่า"</b> <br> คำว่า <b>"แลท่า"</b> แปลยากเหมือนกันความรู้สึกลึกๆ มันเข้าใจแต่พอให้ความหมายเป็นภาษากลางนี่ในก็ยากอยู่เหมือนกัน สรุปได้ว่าคำคำนี้หมายความว่า <b>"ท่าทาง,ส่อเค้า และ สงสัย (อาจมีอีก)"</b> <br> <br> <b>ตัวอย่าง:</b><br> แลท่าบาวนั้นจะเล่นยา : ท่าทางหนุ่มคนนั้นจะติดยา <br> แลท่าฝนจะตกหนัก : สงสัยฝนจะตกหนัก <br> แลท่าการเลือกตั้งจะโมฆะ : ส่อเค้าว่าการเลือกตั้งจะโมฆะ<br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-114624421414784191?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1146243122375750752006-04-28T23:32:00.000+07:002006-04-28T23:52:02.396+07:00คำที่สี่ ในเพลง <b>"โจใจ"</b> คือคำว่า <b>"ดายของ"</b> <br> คำว่าดายของแปลตรงก็คือเสียดายนั้นเอง<br><br> ตัวอย่าง<br> <i><b>ฮาย...แลกวาไปเห็นสาวคนนั้นสวยได้แรงแต่ดายของมีผัวเสียแล้ว!!</i></b><br><br> แปล<br> <i><b>เฮ้อ...เมื่อวานไปเจอสาวคนหนึ่งสวยมากแต่เสียดายมีสามีเสียแล้ว!!</i></b><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-114624312237575075?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1146241888397282952006-04-28T23:17:00.000+07:002006-04-28T23:31:28.560+07:00คำที่สามในเพลง "<b>โจใจ</b>" คือคำที่นำหน้าด้วยคำว่า <b>หา...</b> <br> คำว่า <b>หา..</b> นำหน้าคำไหนคำนั้นจะเป็นการปฏิเสธ พูดง่ายๆ ก็จะกลายเป็น <b>ไม่...</b>นั้นเอง<br><br> ตัวอย่าง<br> หายอม : ไม่ยอม<br> หาใช่ : ไม่ใช่<br> หานอน : ไม่นอน<br> <br> บางถิ่นจะใช้คำว่า <b>หมา</b> หรือ <b>ไหม้</b><br> เช่น<br> หายอม : หมายอม , ไหม้ยอม<br> หาใช่ : หมาใช่, ไหม้ยอม<br> หานอน : หมานอน, ไหม้นอน<br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-114624188839728295?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1146240438380639132006-04-28T22:47:00.000+07:002006-04-28T23:07:18.396+07:00อีกคำหนึ่งในเพลง "โจใจ" คือคำว่า "<b>หมึงสา</b>" <br> <b>หมึงสา</b> เป็นคำลงท้ายประโยคความหมายประมาณว่า <b>สงสัยจะ .... มั้ง</b> (แปลยากอีกแล้ว) มั้งมีก็ได้ไม่มีก็ได้<br> <b>ตัวอย่าง</b><br> พ่อ: แม่ลูกไขไปไหนอะไม่เห็นตั้งแต่หัวหวางแล้ว<br> แม่: ไปบ้านดอนกับเพื่อนหมึงสา<br><br> <b>แปล</b><br> พ่อ: แม่ลูกหายไปไหนเหรอไม่เห็นตั้งแต่เช้ามืดแล้ว<br> แม่: สงสัยจะไปบ้านดอนกับเพื่อนมั้ง<br> <br> <i>หมายเหตุ: <b>หัวหวาง (หัวหว่าง) หัวรุ่ง ไก่ขัน</b> อาจจะพูดต่างกันบ้างในบางถื่นแต่ความหมายเหมือนกัน คือ <b>เช้ามืด</b></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-114624043838063913?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1146238975496322322006-04-28T22:20:00.000+07:002006-04-28T22:42:55.570+07:00หายไปนานเลยสำหรับการ update คำศัพท์เมื่อสองวันก่อนได้ซื้อ CD เพลงชุดใหม่ของมาลีฮวนน่ามาและมีเพลงหนึ่ง ชื่อเพลง "โจใจ" ก็ทำให้นึกถึงกระทู้ใน LTN ที่ Post ถามผมเรื่องโจวันนี้เลยมาเขียนศัพท์ที่มีในเพลงสักหน่อย แล้วจะเอาเพลงขึ้นให้ฟังกันใน Blog ผมอีกทีนะครับ <br><br> คำแรกเสนอคำว่า "<b>พลก</b>"<br> <b>พลก</b> หรือ <b>พลกพร้าว</b> คือ <b>กะลา</b> หรือ <b>กะลามะพร้าว</b> นั้นเอง คนใต้จะเรียกว่าพลก ส่วน <b>กาบมะพร้าว</b> คนใต้จะเรียกว่า <b>พดพร้าว</b><br> ตัวอย่าง:<br> <b><i>ไขนุ้ยเอาพดพร้าวกับพลกพร้าวในซอบไปกอไฟต้มปูทีตะ ออ ยาลืมใสน้ำมันกาดกันหนา</i></b> <br> คำแปล<br> <b><i>ไข่นุ้ยเอากาบม่ะพร้าวกับกะลามะพร้าวในกระสอบไปก่อไฟต้มปูหน่อย ออ อย่าลืมใส่น้ำมันก๊าดไปด้วยละ</i></b><br> นอกจากนี้ยังนิยมนำกะลามะพร้าวไปเผาถ่านกันด้วยนะครับไม่รู้ว่าภาคอื่นเขาใช้เผ่าถ่านด้วยหรือไม่<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-114623897549632232?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1137428639046607642006-01-16T23:21:00.000+07:002006-01-16T23:24:06.080+07:00ไม่รู้ว่าผมเขียน "ม้าขาลี่" ถูกหรือเปล่า? แต่คุ้นๆ ว่าคนแถวบ้าน ( ระยอง - ศรีราชา ) เรียกการละเล่น ที่มีคนเขย่งขาข้างนึง กระโดษๆ ไปแปะคนอื่นที่วิ่งหนีอยู่ในวง คนที่โดนแปะก็มาเป็นม้าแทน แต่เห็นว่าบางคนเรียก "กระต่ายขาเดียว" :-P ถามเพื่อนที่สระแก้วก็เรียกอีกอย่างแต่ผมจำไม่ได้แล้ว ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-113742863904660764?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>veerhttp://www.blogger.com/profile/06771165466118347444noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1132735804280756582005-11-23T15:37:00.000+07:002005-11-23T22:21:30.873+07:00ในภาษาไทยมีคำบอกเวลาเยอะไปหมด บางทีบอกว่านัดกันเย็นๆ แต่เย็นแล้วเย็นอีกก็ไม่เห็นหน้า ผมเลยลองเขียนออกมาว่าคำบอกเวลาในความคิดของผมมันคือเวลาเท่าไหร่กันแน่ ไม่รู้ว่าคนอื่นจะคิดเหมือนกันหรือเปล่า<br> <table border="1"> <tr><td><b>เวลา</b></td><td><b>คำบอกเวลา</b></td></tr> <tr><td>24.00-0.59</td><td>เที่ยงคืน</td></tr> <tr><td>5.30-5.59</td><td> เช้าตรู่</td></tr> <tr><td>6.00 - 7.59</td><td> เช้า</td></tr> <tr><td>8.00 - 10.59</td><td> สาย</td></tr> <tr><td>11.00-11.59</td><td> เพล</td></tr> <tr><td>12.00-12.59</td><td> เที่ยง</td></tr> <tr><td>13.00 - 15.59</td><td> บ่าย</td></tr> <tr><td>16.00 - 18.59</td><td> เย็น</td></tr> <tr><td>19.00 - 19.30</td><td> หัวค่ำ</td></tr> <tr><td>19.00 - 20.59</td><td> ค่ำ</td></tr> <tr><td>21.00 - 24.00</td><td> ดึก</td></tr> </table> ท่านเด่นสินเพิ่มเติมมาว่ายังมีคำว่า โพล้เพล้ อีก​ ซึ่งใช้การดูแสงอาทิตย์บนฟ้ารำไร ซึ่งก็น่าจะเปลี่ยนไปตามฤดูกาล<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-113273580428075658?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>veerhttp://www.blogger.com/profile/06771165466118347444noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1127042465511137642005-09-18T18:17:00.000+07:002005-09-18T18:21:07.540+07:00สองครั้งแล้ว ต่างคน ต่างวาระ ที่ได้ยินการตีความศีลข้อห้าแบบแปลกๆ โดยพยายามอ้างบาลีด้วย ในทำนองว่า พุทธบริษัทส่วนใหญ่เข้าใจผิดว่า ศีลข้อห้านั้นให้งดดื่มเหล้า ทั้งที่จริงให้ดื่มแต่พอดี แล้วก็ยกวลี "มชฺชปมา" ใน "สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา.." มาประกอบ ว่าหมายถึง "มัชฌิมา" คือปานกลาง ซึ่งเป็นการลากคำเข้าความ และเห็นว่าเรื่องนี้ มีประเด็นที่น่าสนใจทางภาษา เลยยกมาเขียนใน lang4fun เสียหน่อย</p> <p>เริ่มจากแยกคำบาลีเสียก่อน "สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา" ประกอบด้วยคำว่า "สุรา", "เมรัย", "มัชชะ", "ปมาท" และ "ฐานา" ซึ่งสามคำแรก มีความหมายถึงเครื่องดองของเมาชนิดต่างๆ ดังนี้</p> <h4>สุรา น. เหล้า, น้ำเมาที่ได้จากการกลั่น, (มักใช้เป็นทางการ), เช่น ร้านนี้ขายแต่สุราต่างประเทศ. (ป., ส.).</h4> <h4>เมรัย น. น้ำเมาที่เกิดจากการหมักหรือแช่, น้ำเมาที่ไม่ได้กลั่น. (ป.).</h4> <h4>มัชชะ น. น้ำเมา, ของเมา. (ป. มชฺช).</h4> <p>โดยมีคำว่า <em>มัชวิรัติ</em> ที่แปลว่า การงดเว้นของมึนเมา ซึ่งคงจะตรงกับภาษาอังกฤษว่า <em>teetotal</em> ด้วย</p> <p>กล่าวคือ "สุรา" หมายถึงน้ำเมาที่กลั่นแล้ว ได้แก่พวกเหล้าวิสกี้ บรั่นดี เป็นต้น ส่วน "เมรัย" หมายถึงน้ำเมาที่ยังไม่กลั่น เช่น ไวน์ เบียร์ กระแช่ เป็นต้น และคำที่เป็นปัญหา คือ "มัชชะ" นั้น ก็หมายถึงของมึนเมาโดยรวม ซึ่งนอกจากสุราและเมรัย ก็ยังรวมถึงยาเสพย์ติดชนิดอื่นๆ ที่ทำให้มึนเมา เช่น ทินเนอร์ กัญชา ฝิ่น เฮโรอีน ยาบ้า ทั้งหลายแหล่ด้วย</p> <p>ส่วน "ปมาทฏฺฐานา" ก็เป็นการสนธิคำ "ปมาท" (ประมาท) กับ "ฐานา" (ที่ตั้ง) รวมความว่า "อันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท"</p> <p>"สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา" จึงแปลว่า "ของมึนเมาอันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท มีสุราและเมรัยเป็นต้น" และเมื่อรวมทั้งบท จึงมีความหมายที่ขอยกบทสวดมนต์แปลมาอ้างอิง:</p> <blockquote> <p>สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา เวรมณี</p> <p>เจตนาเป็นเครื่องเว้นจากการเสพของเมา มีสุราและเมรัยเป็นต้น อันเป็นที่ตั้งของความประมาท</p> </blockquote> <p>ส่วน "มชฺฌ" ที่แปลว่า "ท่ามกลาง" นั้น สะกดด้วย ช และ ฌ ไม่ใช่ ช ซ้อนกันสองตัว ตรงกับภาษาสันสกฤตว่า "มธฺย" ส่วน "มัชฌิม" ก็เป็นคำวิเศษณ์ หมายถึง "ปานกลาง" ตรงกับคำสันสกฤตว่า "มัธยม" นั่นเอง</p> <p>งดเหล้าเข้าพรรษากันดีกว่านะครับ อย่าพยายามเลี่ยงบาลีเลย ^_^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-112704246551113764?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1122577131861230902005-07-28T23:32:00.000+07:002005-07-29T01:58:51.893+07:00คิดไว้ว่าจะรวบรวมคำที่มีความหมายว่า "มาก" ว่าจะมีสักกี่คำที่ผมรู้จัก -_-! เริ่มนับกันเลยครับ <ul> <li>กองลุย</li> <li>กองเอ</li> <li>กาเอ,กะเอ</li> <li>กาลุย,กะลุย</li> <li>กาลักกาลุย,กะลักกะลุย</li> <li>กาโข,กะโข</li> <li>โขลุย</li> <li>ครัน</li> <li>แตรกแตรก</li> <li>จัง,จังหู</li> <li>จังเสีย</li> <li>จ้าน</li> <li>เจกเจก</li> <li>จม,จ้านจม</li> <li>รึด,รึดๆ</li> <li>ราสา</li> <li>หนัดเหนียน</li> <li>หลาย</li> </ul> ใครมีคำแนะนำดีๆ ช่วยแนะนำด้วยครับผม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-112257713186123090?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1122371568468778162005-07-26T16:30:00.000+07:002005-07-26T16:52:48.473+07:00ภาษาใต้วันนี้ขอเสนอคำว่า "เต็ด" โดยความหมายจะหมายถึง "เล็กๆ" เทียบได้กับคำว่า "เอียด" และ "ฮิต" ในภาษาใต้เช่นกัน <br> ตัวอย่าง<br> "น้องสาวนี้ตัวเท่าเต็ดอ้อร้อได้แรง" หมายถึง "น้องสาวคนนี้ตัวเล็กนิดเดียวแต่แรดจริงๆ" <br> "ไม้อันนี้เอียดแรงหามหมาได้ไหม้" หมายถึง "ไม้ท่อนนี้เล็กเกินไปหามไม่ไหวหรอก"<br> "ไอ้บาวนีตัวเท่าฮิตอย่ามาด้นกับกับพี่" หมายถึง "ไอ้หนุ่มตัวเล็กแบบนี้อย่ามายุ่งกับพี่เลย"<br> แล้วเจอกันใหม่ครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-112237156846877816?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1121837967108329502005-07-20T12:25:00.000+07:002005-07-20T12:39:27.113+07:00ภาษาใต้วันนี้ขอเสนอคำว่า "แหย๊ะ" โดยความหมายแล้วจะหมายถึงการที่เรารับประทานอาหารหรือดื่มเครื่องดื่มไม่หมด เช่น "ไอ้บาวกินข้าวแหย๊ะประจำเลยนิ๊" หมายความว่า "ไอ้หนุ่มทานข้าวเหลือเป็นประจำเลยนะ" อาจจะใช้กับนักการเมืองโกงกินบ้านเมืองก็ได้นะผมว่า กินกันจนแหย๊ะ ประมาณว่ากินกันจนไม่หวาดไม่ไหว :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-112183796710832950?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1119264666160988662005-06-20T17:48:00.000+07:002005-06-20T17:51:06.166+07:00คนระยองเอาได้ ใครไม่เคยฟังจะหาว่าทะลึ่ง ``เอาได้'' ในภาษาระยองไม่ได้มีความหมายทะลึ่งอะไร แต่หมายความว่า ``ใช้ได้'' หรือ ``ดี'' เคยมีผู้สมัครส.ส.หรือส.จ. นี่หละ ชื่อทนายอ๊อดเขียนในป้ายหาเสียงว่า ``ทนายอ๊อดเอาได้'' :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-111926466616098866?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>veerhttp://www.blogger.com/profile/06771165466118347444noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1116134396110370172005-05-15T12:09:00.000+07:002005-05-15T12:20:43.276+07:00ตายาก: (น., ก.) อยากได้ โลภ (ใช้ในกรณี ว่ากล่าว หรือ ตักเตือน) ตัวอย่าง: เห็นของของเพื่อนไม่ได้เลยนิ ตาอยากเอาปรือ คำแปล: เห็นของของเพื่อนไม่ได้เลยน่า โภลอยากได้จังเลย (แปลยากจัง) คำๆนี้ใช้ในแง่ลบซ่ะเป็นส่วนใหญ่ ทำให้รู้สึกอายเมื่อโดนว่า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-111613439611037017?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>itgahttp://www.blogger.com/profile/16162493240419536334noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1115544250893777052005-05-08T15:45:00.000+07:002005-05-08T16:24:11.000+07:00ภาษาใต้วันนี้เสนอคำว่า "ขาดหุ้น" คำคำนี้ปกติไม่พูดกันครับนอกจากเวลาที่ใช้ว่าคนอื่น ความหมายจะเหมือนกันกับคำว่า "ไม่เต็มบาท" คือลักษณ์ที่ไม่ค่อยรู้เรื่อง ถ้าหนักหน่อยก็จะเป็นไม่สมประกอบ ตัวอย่างเช่น <br> "สาวนุ้ยมึงยาขาดหุ้นนักแรงไปกับบาวๆ ทุกวัน ..." <br>ความหมายประมาณว่า "ไปกับหนุ่มๆ ทุกวันช่างไม่รู้กะไรซะจริงๆ" (แปลยากจัง) <br> คำว่าขาดหุ้นน่าจะมาคำว่า ขาดหุน หน่วยวัดความยาว หรือ ขนาดนี่แหละครับ เช่น น๊อต 1 หุน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-111554425089377705?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1115375401231007092005-05-06T17:27:00.000+07:002005-05-06T17:30:01.286+07:00เห็นภาษาใต้คำล่าสุดแล้ว นึกถึงคำอีสานคำหนึ่ง:</p> <h4>ดุ ว. บ่อย.</h4> <p>ตัวอย่างเช่น "อย่าเว้าดุหลาย" ก็หมายถึง 'อย่าพูดบ่อยนักสิ' หรือ 'อย่าพูดมาก' นั่นเอง "มาย่ามกันดุๆ เด้อ" ก็หมายถึง 'มาเยี่ยมกันบ่อยๆ นะ' เป็นต้น</p> <p>ที่ว่านึกถึงคำนี้ก็เพราะ ในภาษาลาวเดิมนั้น "ดุ" แปลว่า 'ขยัน' ด้วย เช่น "คนดุ" จะหมายถึง 'คนขยัน' แต่ถ้าจะสื่อความว่า 'ครูคนนี้ดุ(ร้าย)จัง' ก็จะใช้คำว่า "ฮ้าย" (ร้าย) เช่น "ครูผู้นี้คือฮ้ายแท้"</p> <p>แต่ในภาษาอีสานปัจจุบัน ไม่ค่อยพบการใช้คำว่า "ดุ" ในความหมาย 'ขยัน' แล้ว แต่จะใช้ "ขยัน" ทับศัพท์ภาษากลางไปเลย แต่ในประเทศลาว ยังคงใช้ความหมาย 'ขยัน' อยู่</p> <p>อย่างไรก็ดี เนื่องจากยังมีการใช้คำว่า "ดุ" ในความหมายว่า 'บ่อย' อยู่ จึงไม่มีการทับศัพท์คำว่า 'ดุ(ร้าย)' จากภาษากลาง แต่จะใช้คำว่า "ฮ้าย" แทน เหมือนในประเทศลาว</p> <h4>ฮ้าย ก. โกรธ; ว. ดุ, ร้าย.</h4> <p>เช่น "ไปเว้าบ่ดี เลาเลยฮ้ายใส่" (ไปพูดไม่ดี แกเลยโกรธใส่)</p> <p>นอกจากนี้ คำว่า "ฮ้าย" ยังใช้ในคำว่า "ผู้ฮ้าย" อีกด้วย โดยความหมายไม่ใช่ 'ดุ' แต่ "ผู้ฮ้าย" นั้น แปลว่า 'ขี้เหร่' หรือ 'อัปลักษณ์'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-111537540123100709?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1115331156323964822005-05-06T05:00:00.000+07:002005-05-15T12:20:58.213+07:00หมัน: (ก.) ขยัน, (ว.)ไม่มีลูก <br>ตัวอย่าง: หมันอิตายนิ ไปทำหร้ายแต่หัวเช้า <br>อ่านว่า: หมัน อิ ตาย นิ ไป ทำ หร้าย แต่ หัว เช้า <br>คำแปล: ขยันจังน่ะทำไปไร่แต่เช้า <br> <br>หมัน: (ว.) ใช่ <br>ตัวอย่าง: มึ๊งว่าหมันบ่าวดำม้ายแรกเดียว <br>อ่านว่า: มึ๊ง ว่า หมัน บ่าว ดำ ม้าย แรก เดียว <br>คำแปล: นายว่าใช่พี่ดำรึป่าวเมื่อตะกี้ <br> <br>อ้างอิงภาษาจาก <a href="http://www.thaitambon.com/tambon/ttambon.asp?ID=810403">ต.คลองพน</a> <a href="http://203.151.46.10/anda/krabi/amphoe/khlongthom_1.asp?amp=khlongthom&amp;num=_1">อ.คลองท่อม</a> <a href="http://www.krabi.go.th/">จ.กระบี่</a> <br> แก้มา สี่ ห้า ครั้งแล้วเขียนตกเขียนหล่นไปเรื่อย สะกดคำอ่าน คำพูดจากถิ่นใต้เป็นถิ่นกลาง ลำบากเหมือนกัน <br>ไม่่ค่อยได้ดังใจ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-111533115632396482?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>itgahttp://www.blogger.com/profile/16162493240419536334noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1114826835853445492005-04-30T09:03:00.000+07:002005-04-30T09:07:15.853+07:00"ว่าแม่นซิเซาแล้วแหม" (นึกว่าจะเลิกซะแล้ว) กับ lang4fun เห็นเจ้าของเว็บเงียบหายไปนาน (ประกอบกับผมเองติดงานโน่นนี่ ไม่ได้มาเขียนเสียนาน) นึกว่าจะ "เซา" ซะแล้ว</p> <h4>เซา ก. หยุด, เลิก(ทำ).</h4> <p>ในภาษากลาง คำว่า "เซา" ถูกนำไปใช้ในคำว่า "ซบเซา" คือเงียบเหงา ไม่เบิกบาน ไม่คึกคัก ซึ่งถ้าแยกคำออกมา คำว่า "ซบ" ก็หมายถึง ฟุบหน้าลงไป ส่วน "เซา" ก็หมายถึง หยุดชะงัก, เพลาลง หรือ ง่วงเหงา นั่นเอง รวมความก็เลยกลายเป็น ไม่ตื่นตัว เซื่องซึม เงียบเหงา</p> <p>ส่วนในคำอีสาน "เซา" ใช้เป็นคำโดดโดยปกติ เป็นคำกริยา หมายถึง หยุดหรือเลิก เช่น "เซาเถาะ" หมายถึง "เลิกเหอะ" หรือถ้าพูดว่า "เซาเฮ็ดแล้วล่ะ" ก็หมายถึง "เลิกทำแล้วล่ะ"</p> <p>แต่คงบ่ "เซา" เขียน lang4fun ดอกเด้อ :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-111482683585344549?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1114329408608630472005-04-24T14:56:00.000+07:002005-04-24T14:56:48.610+07:00เหมาะกับ Blog master ภาษาใต้จริงๆ ครับคำนี้ คำว่า "ขี้คร้าน" แปลตรงๆ ก็คือ "ขี้เกียจ" นั้นเอง คำนี้ผมเองก็ได้ยินคนภาคอื่นพูดบ้างเหมือนกัน ที่ได้ยินบ่อยๆ ก็ "คอยดูเถอะขี้คร้านจะมาคุกเข่าอ้อนวอน" ส่วนในภาษาใต้จะมีเพลงกล่อมเด็ก จำได้ลางว่า "ลูกสาวขี้คร้าน นอนให้แม่ปลุก ฉวยได้ด้ามขวาน แยงวานดังพลุก นอนให้แม่ปลุก ลูกสาวขี้คร้าน...." <br> วาน หมายถึง ก้นครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-111432940860863047?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1114325673965035232005-04-24T13:32:00.000+07:002005-05-15T12:21:09.970+07:00หล๊อบ: (ก) กลับ (ใช้กับการเดินทาง)<BR> ตัวอย่าง: สงกรานต์ นี้ เติน อิ หล๊อบ บ้าน ม้าย<BR> อ่านว่า: ส้งกราน นี้ เติน อิ หล๊อบ บ้าน ม้าย<BR> คำแปล: สงกรานต์นี้คุณจะกลับบ้านรึป่าว<BR> ผมไม่แน่ใจว่าเขียนถูกรึป่าวกับคำว่า "หล๊อบ" หรืออาจจะเป็น "หล้บ"<BR> อ้างอิงภาษาจาก <A HREF="http://www.thaitambon.com/tambon/ttambon.asp?ID=810403">ต.คลองพน</A> <A HREF="http://203.151.46.10/anda/krabi/amphoe/khlongthom_1.asp?amp=khlongthom&num=_1">อ.คลองท่อม</A> <A HREF="http://www.krabi.go.th/">จ.กระบี่</A><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-111432567396503523?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>itgahttp://www.blogger.com/profile/16162493240419536334noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1109310542202505382005-02-25T12:40:00.000+07:002005-02-25T12:53:55.156+07:00<p>น่าแปลกเหมือนกัน ที่คำว่า "วสันต์" มีการใช้กันอย่างกว้างขวางในวงการวรรณกรรม ในความหมายว่า "ฤดูฝน" ทั้งที่ความหมายที่แท้จริงนั้น หมายถึง "ฤดูใบไม้ผลิ"</p> <h4>วสันต์ น. ฤดูใบไม้ผลิในคำว่า ฤดูวสันต์, วสันตฤดู ก็ว่า.</h4> <p>ด้วยความเอียงของแกนโลกประมาณ ๓๓.๕ องศาจากแนวตั้งฉากกับระนาบการโคจรรอบดวงอาทิตย์ ทำให้โลกมีสภาพเหมือนไก่ย่างที่หมุนกลิ้งไปรอบๆ กองไฟคือดวงอาทิตย์ เหมือนไก่ย่างเวียนหัวตามร้านข้างทาง แต่โลกจะเอียงแกนไปด้านหนึ่งด้วย ทำให้ในตำแหน่งหนึ่ง ไก่ย่างชิ้นนี้หันด้านหัวเข้าหากองไฟ ในขณะที่ในอีกตำแหน่งหนึ่ง หันด้านก้นเข้าหากองไฟ ทำให้โลกร้อนหัวเย็นก้นบ้าง สลับกับร้อนก้นเย็นหัวบ้าง เป็นคาบๆ ไป เกิดเป็นฤดูกาลในบริเวณต่างๆ ของโลก</p> <p>ตำแหน่งที่โลกหันหัว (ขั้วโลกเหนือ) เข้าหาดวงอาทิตย์ตรงที่สุดนั้น ซีกโลกเหนือจะเป็นฤดูร้อนเต็มที่ และมีเวลากลางวันยาวนานที่สุด (ในบริเวณเหนือละติจูด ๖๖.๕ องศาเหนือขึ้นไป พระอาทิตย์จะไม่ตกดิน) เรียกว่า "ครีษมายัน" [คฺรีด-สะ-มา-ยัน] (Summer Solstice) แปลว่า การมาถึงของฤดูร้อน ตรงกับประมาณวันที่ ๒๒ มิถุนายน และเรียกฤดูนี้ว่า "คิมหันต์" หรือ ฤดูร้อน ในระหว่างนี้ ซีกโลกใต้จะเป็นฤดูหนาว</p> <p>ตำแหน่งตรงข้ามกับครีษมายัน คือเมื่อโลกหันขั้วโลกใต้เข้าหาดวงอาทิตย์มากที่สุด ทำให้ซีกโลกเหนือมีเวลากลางวันสั้นที่สุด เรียกว่า "เหมายัน" [เห-มา-ยัน] (Winter Solstice) ตรงกับประมาณวันที่ ๒๒ ธันวาคม เรียกฤดูนี้ว่า "เหมันต์" หรือ ฤดูหนาว ซึ่งในซีกโลกใต้จะเป็นฤดูร้อน ตรงข้ามกัน</p> <p>ตำแหน่งอีกสองตำแหน่งที่อยู่ตรงกลางระหว่างครีษมายันและเหมายันนี้ เป็นจุดที่อากาศได้สมดุล และเป็นจุดที่กลางวันกลางคืนยาวเท่ากัน มีศัพท์ทางดาราศาสตร์เรียกว่า จุดราตรีเสมอภาค หรือ วิษุวัต (equinox) จุดที่อยู่ตรงกลางจากฤดูหนาวไปร้อนนั้น เรียกว่า "วสันตวิษุวัต" (Vernal Equinox) ตรงกับประมาณวันที่ ๒๑ มีนาคม ช่วงนี้ ต้นไม้ที่แห้งโกร๋นผ่านความหนาวเย็นในฤดูหนาวมา จะเริ่มผลิใบ จึงเรียกฤดูนี้ว่า ฤดูใบไม้ผลิ หรือ "ฤดูวสันต์"</p> <p>ส่วนจุดราตรีเสมอภาคอีกจุดหนึ่งที่อยู่ตรงกลางจากฤดูร้อนไปหนาวนั้น เรียกว่า "ศารทวิษุวัต" (Autumnal Equinox) ตรงกับประมาณวันที่ ๒๔ กันยายน ต้นไม้ต่างๆ เริ่มสลัดใบเพื่อเตรียมเข้าสู่ฤดูหนาว จึงเรียกว่า ฤดูใบไม้ร่วง หรือ "ฤดูศารท"</p> <p>แล้วบังเอิญว่าประเทศไทยตั้งอยู่ในเขตมรสุม ทำให้ฝนมีลักษณะเด่น กลบฤดูใบไม้ร่วงหรือผลิไป กลายเป็นสามฤดู คือ ร้อน ฝน และหนาว (ไม่นับในเมืองหลวงที่มีแต่ฤดูร้อนน้อย ร้อนมาก และร้อนบรรลัย เหอะๆ) ซึ่งหากนับเทียบช่วงเวลาแล้ว ฤดูฝนของเราดูจะไปตรงกับฤดูศารทหรือใบไม้ร่วงของโลก ยิ่งทำให้ประหลาดที่เอาฤดูวสันต์มาเรียกช่วงนี้</p> <p>แต่กวีย่อมมีทัศนะที่โรแมนติกกว่า เป็นไปได้ว่าอาจจะมองต้นไม้ที่ได้น้ำ และผลิดอกออกใบเขียวชะอุ่มนี้ ว่าเหมือนกับฤดูใบไม้ผลิตามที่บรรยายในวรรณกรรมอินเดีย ก็เลยเอาคำว่า "วสันต์" มาบรรยายบรรยากาศช่วงฤดูฝนเสียเลย ก็เป็นไปได้นะ แต่ถึงกับเอามาใช้ว่า "ยังไม่ทันวสันต์รินจะสิ้นสาย" เนี่ย ดูจะสื่อชัดเจนว่าหมายถึงฝนจริงๆ ไม่ใช่การเปรียบเปรย อืม ก็น่าคิด</p> <p>อย่างไรก็ดี คำในภาษาบาลี-สันสกฤตเดิมที่ใช้เรียกฤดูฝนก็มี คือคำว่า "พรรษา" (ส. วรฺษ; ป. วสฺส) หรือ "พรรษฤดู" ดังจะมีพิธี "เข้าพรรษา" เป็นเวลาสามเดือนมาตั้งแต่พุทธกาล เพื่อพักการประกาศศาสนาในฤดูกสิกรรม</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110931054220250538?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1108476809923845612005-02-15T21:06:00.000+07:002005-02-15T21:13:29.926+07:00<p>อากาศร้อนๆ แห้งๆ อย่างนี้ รถวิ่งทีฝุ่นตลบอบอวล แม่บ้านต้องกวาดบ้านวันละหลายรอบ "คือมาไหง่แท้หนอ" คือคำบ่นสำหรับยามนี้</p> <h4>ไหง่ น. ฝุ่น; ว. เต็มไปด้วยฝุ่น.</h4> <p>กล่าวคือ คำนี้เป็นได้ทั้งนามและวิเศษณ์ เช่น "เฮือนบ่ปัดบ่กวาด ไหง่เต็มอื้อปื้อ" หมายถึง ไม่กวาดบ้านกวาดช่อง ฝุ่นจับหนาเขรอะ "อย่ากวาดแฮงหลาย มันไหง่.." แปลว่า อย่ากวาดแรงนักสิ ฝุ่นมันคลุ้ง</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110847680992384561?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1107445929347060332005-02-03T22:49:00.000+07:002005-02-03T22:52:09.346+07:00<p>คำว่า "ชันษา" เป็นคำที่มักพบเห็นการใช้ที่ไม่ตรงความหมายบ่อยๆ เช่น เมื่อพูดถึงพระชนมายุเจ้านาย ก็ไปใช้เป็นหน่วยนับ เช่น พระชนมายุ ๑๖ ชันษา ทั้งที่ความจริงแล้ว ความหมายของ "ชันษา" คือ:</p> <h4>ชันษา [ชันนะสา] น. อายุ. (ย่อมาจาก ชนมพรรษา).</h4> <p>กล่าวคือ ชันษา เป็นสามานยนามหมายถึงอายุ ไม่ใช่ลักษณนามนับอายุ อาจจะใช้ได้ในวลี "เจริญพระชันษา" หรือ "เมื่อพระชันษาได้ ๑๖ พรรษา" เป็นต้น</p> <p>ส่วนราชาศัพท์ลักษณนามนับอายุนั้น ใช้คำว่า "พรรษา" ซึ่งแปลตามรากศัพท์ว่า ฤดูฝน แต่เอามาใช้นับอายุเป็นปี ดังนั้น "๑๘ พรรษา" กับ "๑๘ ฝน" จึงเป็นการใช้คำในลักษณะเดียวกัน ซึ่งหมายถึงการผ่านฤดูฝนมา ๑๘ ครั้ง ก็หมายถึงอายุ "๑๘ ปี" นั่นเอง</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110744592934706033?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1106367924332072772005-01-22T11:22:00.000+07:002005-01-22T11:25:24.333+07:00<p>กลิ่นที่แหลมเสียดจมูก และอาการถูกกระทบกระทั่งทางจิตใจที่ทำให้ขัดเคือง ไม่พอใจ ที่ภาษากลางเรียกว่า "ฉุน" นั้น คำอีสานใช้คำว่า "ขิว"</p> <h4>ขิว ว. (กลิ่น) ฉุน, ก. โกรธเคือง, ไม่พอใจ.</h4> <p>และเนื่องจากเสียง ข ไข่ ในบางถิ่น จะออกเป็นเสียงกล้ำระหว่าง ข ไข่ กับ ฉ ฉิ่ง ซึ่งเสียง ฉ ฉิ่ง จะเด่นกว่า จึงอาจจะได้ยินเป็น "ฉิว" บ้าง (แถวบ้านที่ขอนแก่น ได้ยินแต่ "ฉิว" มาตลอด แถมอารมณ์มันคล้าย "ฉุน" เสียด้วย เพิ่งมาเรียนรู้ว่าจริงๆ เขียนว่า "ขิว" ก็ตอนที่อ่านหนังสือพื้นบ้าน และตอนที่เริ่มได้ยินสำเนียงต่างถิ่นมากขึ้นนี่เอง)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110636792433207277?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1106099874656830092005-01-19T08:49:00.000+07:002005-01-19T08:57:54.656+07:00<p>คำว่า "จุติ" นี้ ดูจะใช้กันสับสน ที่แน่ๆ คือเป็นคำที่ใช้แก่เทวดาเมื่อสิ้นบุญจากสวรรค์ ลงมาเกิดบนโลกมนุษย์ คำว่า "จุติ" นี้ จึงถูกแปลความหมายว่า "เกิด" บ่อยๆ แต่พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๒๕ ให้ความหมายไว้ว่า:</p> <h4>จุติ ก. ตาย (มักใช้แก่เทวดา). (ป.; ส. จฺยุติ).</h4> <p>กล่าวคือ ตามคติทางธรรมนั้น การเปลี่ยนภพมีสองขั้นตอนหลักๆ (ไม่ขอพูดถึงขั้นตอนย่อยๆ เดี๋ยวจะยาว) คือ จุติ ซึ่งตรงกับการ "ตาย" ในความหมายปกติ กับ ปฏิสนธิ ซึ่งหมายถึงการ "เกิด" (สองคำนี้ นักสนทนาธรรมใน TLWG คงจะได้ยินกันจนชิน) ดังนั้น การพูดว่า "เทวดาลงมาจุติ" จึงฟังดูขัดๆ แต่ถ้าพูดว่า "เทวดาจุติลงมา" แบบนี้ฟังได้ใจความ</p> <p>คำว่า "จุติ" มักใช้กับเทวดา แต่วรรณคดีบางเรื่องก็นำมาใช้กับมนุษย์ด้วย เช่น ในมหาชาติภาคพายัพ ฉบับสร้อยสังกร อานิสงส์การสร้าง มีร่ายตอนหนึ่งว่า:</p> <blockquote> <table border="0"> <tr><td>ปุคคละผู้ใดหนา</td> <td>ได้ฟังธรรมเทศน์</td></tr> <tr><td>ชื่อมหาเวสสันดร</td> <td>คันผู้นั้น<b>จุติ</b>จรตายจาก</td></tr> <tr><td>ได้พลัดพรากเมืองคน</td> <td>ก็จักได้เอาตนเมือเกิด</td></tr> <tr><td>ห้องฟ้าเลิศทิพพอาวาสา</td> </tr> </table> </blockquote> <p>อย่างไรก็ดี หากพูดถึงความหมายบาลีจริงๆ แล้ว คำว่า "จุติ" นี้ แปลว่า "เคลื่อน" และพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ ได้ให้คำจำกัดความของ "จุติ" ใหม่ ว่า:</p> <h4>จุติ ก. เคลื่อน, เปลี่ยนสภาพจากกำเนิดหนึ่ง ไปเป็นอีกกำเนิดหนึ่ง, (มักใช้แก่เทวดา). (ป.; ส. จฺยุติ).</h4> <p>กล่าวคือ ย้อนกลับไปหารากศัพท์ โดยมาเน้นที่ความเปลี่ยนแปลง ซึ่งแม้จะในความหมายว่า "ตาย" หรือ "เคลื่อน" ก็เป็นมโนทัศน์ของสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนขั้นที่เรียกว่า "เกิด" แน่ๆ</p> <p>อ้างอิง:</p> <ul> <li> พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๒๕ </li> <li> พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ </li> <li> ประคอง นิมมานเหมินท์. <b>มองภาษา.</b> กรุงเทพฯ : แม่คำผาง, ๒๕๔๗. </li> </ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110609987465683009?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1105931162592371992005-01-17T09:56:00.000+07:002005-01-17T10:06:02.593+07:00หายไปนานเลยสำหรับภาษาใต้ ได้ข่าวแว่วๆ ว่าพี่เทพจะประกาศหาใน missingpersons ซะแล้ว.. ช่วงที่ผ่านมาก็วุ่นๆ ประกอบกับขี้เกียจด้วยเลยไม่ค่อยได้เขียน blog วันนี้เลยเขียนสักหน่อย<br><br> คำว่าลูกผุน ไม่แน่ใจว่าสะกดถูกหรือไม่ หมายถึง พวกชามกินข้าว ใส่แกง นึกไม่ออกก็นึกถึงกะละมังย่อส่วนเอา แต่บ้านผมเรียกลูกโคมแฮะ แถวทางตรัง หรือภาคใต้ตอนล่างจะเรียกลูกผุนกัน แรกผมเองก็งงๆ ว่ามันคืออะไร.. <br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110593116259237199?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1105289297761645102005-01-09T23:42:00.000+07:002005-01-10T00:07:56.743+07:00<p>เทศกาลปีใหม่ การจราจรสายที่ถือว่าคับคั่งมากที่สุดเห็นจะเป็นสายอีสาน เพราะชาวอีสานที่กระจายกันไปทำงานในเมืองหลวง และตามภูมิภาคต่างๆ มากมาย พากัน "เมือบ้าน"</p> <h4>เมือ ก. กลับคืนสู่.</h4> <p>คำว่า "เมือ" บางท้องถิ่น เช่น ขอนแก่น จะออกเสียงเป็น "เมีย" เพราะไม่มีเสียงสระเอือ แต่ถ้าไปตามตลาด จะเห็นพูดทั้ง "เมือ" และ "เมีย" ปนกัน เพราะพ่อค้าแม่ขายเอง ก็หอบของมาขายจากท้องถิ่นอื่นเหมือนกัน</p> <p>ใครเคยได้อ่าน ลิลิตพระลอ จะเห็นศัพท์พื้นถิ่นไทยเหนือ-อีสานอยู่ประปราย ในบรรดานั้น มีคำว่า "เมือ" ซึ่งแปลว่า "กลับคืนสู่" นี้อยู่ด้วย (ขออภัยที่หนังสือไม่ได้อยู่กับตัว ไม่สามารถยกมาเป็นตัวอย่างได้) ทั้งๆ ที่คำเมืองล้านนาจะใช้คำว่า "ปิ๊ก" ตรงนี้ยังไม่ทราบที่มาที่ไปเหมือนกัน</p> <p>สำหรับคำว่า "บ้าน" นี้ มีเกร็ดที่น่าสังเกตว่า ภาษาอีสานจะเรียก "บ้าน" กับ "เฮือน" (เรือน) แยกกันชัดเจน โดย "บ้าน" มีความหมายเหมือน home และ "เฮือน" เหมือน house ของฝรั่ง ดังนั้น คุณจะ "เมือบ้าน" และ "ปลูกเฮือน" แต่จะไม่ "เมือเฮือน" (ความจริงก็พูดได้เหมือนกัน แต่ความหมายดูแปลกๆ คือเจาะจงสถานที่ไปหน่อย) แต่ในบริบทที่พูดแบบเจือภาษากรุงเทพฯ ก็อาจจะใช้ "บ้าน" แทนไปหมดทั้งบ้านทั้งเฮือนบ้าง ตามความเคยชิน</p> <p>นอกจากนี้ คำว่า "เรือน" ที่ใช้ใน "เรือนกาย" หรือ "เรือนผม" ในภาษากลางนั้น ภาษาอีสานก็ใช้เหมือนกันทุกประการ ดังจะมีหลักลักษณะหญิงที่ดีของอีสาน ว่าควรมี "เฮือนสามน้ำสี่" เฮือนสาม ได้แก่ เฮือนผม เฮือนไฟ (ครัว) และเฮือนนอน เฮือนทั้งสาม ต้องรู้จักรักษาให้สะอาดตลอดเวลา ส่วนน้ำสี่ ได้แก่ น้ำกิน น้ำใช้ น้ำเต้าปูน (สำหรับกินหมากในสมัยก่อน) และน้ำใจ น้ำเหล่านี้ต้องให้สะอาดและให้เต็มบริบูรณ์อยู่เสมอ</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110528929776164510?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1104930921055355112005-01-05T20:04:00.000+07:002005-01-05T20:17:55.263+07:00<p>ไหนๆ ภาษากลางก็พูดถึงดวงอาทิตย์ไปแล้ว ภาษาอีสานเรียกดวงอาทิตย์ว่า "ตะเว็น" ซึ่งเหมือนกับ "ตะวัน" ในภาษากลางนั่นเอง คำว่า "เว็น" ในภาษาอีสาน หมายถึง "วัน" ในภาษากลาง เฉพาะในความหมายว่า "ในเวลากลางวัน" เท่านั้น เช่น "มาแต่เว็นแท้" หมายถึง "มาแต่วันเชียวนะ" หรือ "กางเว็นไปไสมา" หมายถึง "ตอนกลางวันไปไหนมา" ส่วน "วัน" ที่เป็นหน่วยเวลาที่โลกหมุนรอบตัวเองนั้น ภาษาอีสานใช้คำว่า "มื้อ"</p> <h4>เว็น ว. กลางวัน.</h4> <h4>ตะเว็น น. ตะวัน.</h4> <h4>มื้อ น. วัน.</h4> <p>ส่วนดวงจันทร์หรือดวงเดือนนั้น คำเรียกอีสานออกจะแปลกสักหน่อย:</p> <h4>อีเกิ้ง น. ดวงจันทร์.</h4> <p>ปล. ภาษาใต้เจ้าของเว็บหายไปไหนหว่า..</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110493092105535511?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1104723514462442652005-01-03T10:24:00.000+07:002005-01-03T10:48:53.693+07:00<p>ดวงอาทิตย์ เป็นสัญลักษณ์ของวันใหม่ โดยที่ดวงอาทิตย์เอง ก็เป็นแหล่งพลังงานหลักให้แก่โลกมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นพลังลม พลังน้ำ พลังความร้้อน พลังงานจากอาหาร หากสืบต้นตอแล้ว ก็ล้วนมาจากดวงอาทิตย์แทบทั้งสิ้น จึงไม่น่าแปลกอะไร ที่วัฒนธรรมต่างๆ จะนับถือดวงอาทิตย์ และถือเอาเป็นสัญลักษณ์แห่งพลัง ความหวัง และโอกาส</p> <p>สำหรับไทยเรา ก็รับเอาพระสุริยาทิตย์ของฮินดูเข้ามาทางวรรณคดี และใช้คำว่า "ดวงอาทิตย์" เรียกแทนคำว่า "ตะวัน"</p> <p>คำว่า "อาทิตย์" โดยรากศัพท์แปลว่า "โอรสแห่งพระนางอทิติ" พระนางอทิติเป็นมเหสีของพระกัศยปซึ่งได้รับฉายาว่าเป็นเทพบิดร เพราะนอกจากจะเป็นบิดาของทั้งเทพเจ้าองค์สำคัญแล้ว ยังเป็นบิดาของครุฑ นาค แทตย์ ทานพ รากษส และปิศาจ อันเกิดจากชายาองค์ต่างๆ อีกด้วย ซึ่งเหล่าแทตย์ (โอรสนางทิติ) ทานพ (โอรสนางทนุ) และรากษส สามเหล่านี้ รวมเรียกว่า "อสูร" ซึ่งเป็นศัตรูของเหล่าเทพนั่นเอง</p> <p>พระนางอทิติมีโอรสทั้งหมด ๘ องค์ บางตำราว่า ๗ หรือ ๑๒ บ้าง แตกต่างกันไป ทุกองค์เรียกว่า "อาทิตย์" ทั้งนั้น ตามคัมภีร์พราหมณ์ยุคไตรเพทนั้น พระอาทิตย์ทั้ง ๘ ได้แก่ วรุณาทิตย์ มิตราทิตย์ อริยมนาทิตย์ ภคาทิตย์ องศาทิตย์ อินทราทิตย์ ธาตราทิตย์ และ สุริยาทิตย์ ซึ่งองค์สุดท้ายนี่แหละ ที่เป็นผู้ขับรถข้ามขอบฟ้าทุกวัน เป็น "ดวงอาทิตย์" ที่ให้แสงสว่างแก่โลก</p> <p>ตามตำนานเล่าว่า พระสุริยาทิตย์องค์นี้ พระมารดาไม่โปรด เพราะเกิดมาพิการ จึงไม่ยอมพาไปเฝ้าพระพรหมบนสวรรค์ พระสุริยาทิตย์จึงไม่ได้ขึ้นไปอยู่ในเทวโลก ต้องเที่ยวขับรถอยู่ระหว่างเทวโลกกับมนุษยโลก แม้ภายหลังเชษฐาทั้ง ๗ จะช่วยกันรักษาจนหายพิการแล้วก็ตาม พระองค์ก็ยังคงอยู่ในที่เดิม</p> <p>รูปลักษณ์ของพระสุริยาทิตย์ นิยมกันว่ามีรูปกายสีแดง รัศมีสีแดงรุ่งโรจน์รอบกาย ร่างเล็ก แต่งามสง่า เสื้อทรงสีเหลืองอ่อน ประดับแก้วปัทมราช (ทับทิม) มี ๔ กร มักจะถือดอกบัวอยู่ ๒ กร พาหนะคือ รถล้อเดียว เทียมด้วยม้าสีขาว ๗ ตัว มีพระอรุณ (โอรสพระกัศยปกับนางวินตา และเป็นพี่ผู้พิการของพระยาครุฑ) เป็นนายสารถี วิมานชื่อ วิวัสวดี มีมเหสีชื่อ พระนางสัญญา (หรือสรัณยู หรือสันจิรา) ซึ่งเป็นธิดาของพระวิศวกรรม และทรงมีชายาอีกหลายนาง คือ สุวรรณา สวาดี มหาวีรยา รัชนี ประภา นิชุภา และฉายา</p> <p>สำหรับขั้นตอนของอาทิตย์อุทัยยามเช้าตรู่นั้น จะเริ่มจากแสงสีขาวจางๆ ของ "พระอัศวิน" (โอรสแฝดของพระสุริยาทิตย์ ขณะแปลงเป็นม้าไปอยู่กับนางสัญญา ซึ่งทนแสงพระสุริยาทิตย์ไม่ไหว แอบแปลงเป็นม้าชื่อ อัศวินี หลบอยู่ในป่า) ผู้นำโภคาทรัพย์และสุขภาพที่แข็งแรงมาให้ ตามมาด้วยแสงสีชมพูระเรื่อของ "พระนางอุษาเทวี" (กนิษฐาของพระสุริยาทิตย์ บางตำราว่าเป็นชายาบ้าง เป็นธิดาบ้าง) ซึ่งจะยังความร่าเริงแจ่มใสมาสู่ทุกผู้คน ต่อจากนั้น ก็จะเป็นแสงอบอุ่นอ่อนๆ ซึ่งแสดงว่า "พระอรุณ" สารถีแห่งรถพระอาทิตย์ได้มาถึงแล้ว และภารกิจของวันใหม่ได้เริ่มต้นแล้ว</p> <p>(/me เขียนแล้วอยากตื่นเช้า ไม่ได้ตื่นเช้ามาหลายปีแล้ว เชื่อสิว่าผมชอบอากาศยามเช้ามาก แต่ตั้งแต่นอนดึกมานาน ก็ไม่ค่อยได้ตื่นเช้าอีกเลย)</p> <p>สำหรับวัฒนธรรมกรีก ก็มี โซล (Sol) เป็นเทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ในวงศ์ไททัน (Titan) ก่อนจะเปลี่ยนเป็น ฟีบัส อะพอลโล (Phoebus Apollo) แห่งวงศ์โอลิมปัส (Olympus) หลังการโค่นบัลลังก์สวรรค์ของ ซูส (Zeus) คำว่า solar ในภาษาอังกฤษ จึงหมายถึง "อันเกี่ยวเนื่องกับ Sol"</p> <p>ทางอียิปต์นั้น นับถือเทพเจ้า รา เป็นเทพแห่งดวงอาทิตย์ และเป็นเทพเจ้าสูงสุดด้วย</p> <p>ปีใหม่นี้ ขอใช้พลังแห่งดวงอาทิตย์แทนความหวัง ความปรารถนาดี แด่ผู้อ่าน Lang4Fun ทุกท่าน โดยเฉพาะผู้ประสบภัยสึนามิและผู้ปฏิบัติหน้าที่ทุกท่าน ขอให้มีความหวัง พลังกาย พลังใจ ที่จะช่วยพลิกฟื้นทุกอย่างให้กลับสู่สภาพปกติ เพื่อก้าวต่อไปในปีนี้</p> <p><b>อ้างอิง:</b></p> <ul> <li> มาลัย. <b>กำเนิดเทวดา.</b> บวรสารการพิมพ์. (ไม่ปรากฏปีที่พิมพ์). </li> </ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110472351446244265?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1104132774840998292004-12-27T14:28:00.000+07:002004-12-27T14:32:54.840+07:00<p>ในที่สุด คนไทยก็ได้รู้จักกับภัยพิบัติชนิดใหม่ เมื่อเกิดคลื่นยักษ์จากแผ่นดินไหวใต้ทะเลใกล้เกาะสุมาตรา มีความรุนแรงถึง 9.0 ตามมาตราริกเตอร์ <a href="http://www.manager.co.th/Around/ViewNews.aspx?NewsID=9470000102542">รุนแรงเป็นอันดับ 4 ในรอบศตวรรษ</a> ทำให้ชายฝั่งอันดามันที่เคยเงียบสงบ ต้องพบกับคลื่นน้ำขนาดยักษ์ซัดเข้ามากวาดทุกสิ่งทุกอย่างลงทะเลไป</p> <p>ภัยพิบัติจากแผ่นดินไหวนี้ อธิบดีกรมทรัพยากรธรณีได้บอกในรายการข่าว ว่าเรียกว่า <b>"ธรณีพิบัติภัย"</b> เป็นคำที่เข้าใจว่ายังเป็นศัพท์เฉพาะทางเท่านั้น เพราะเปิดไม่พบในพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ และเราไม่เคยมีโอกาสได้ใช้คำนี้เลย จนกระทั่งเมื่อวานนี้ (เดิมมีแต่คำว่า อุทกภัย วาตภัย ทุพภิกขภัย)</p> <p>ไม่แน่ใจว่ามีการบัญญัติอย่างเป็นทางการหรือยัง แต่ก็ขอบันทึกไว้ และขอแสดงความเสียใจต่อผู้ประสบภัยทุกท่าน อย่างไรก็ดี วันนี้เราได้เห็นการปฏิบัติงานของหน่วยงานต่างๆ อย่างแข็งขัน ทั้งฝ่ายแพทย์ สภากาชาด กองทัพเรือ กองทัพอากาศ การท่องเที่ยว กระทรวงการต่างประเทศ การสื่อสารฯ ฯลฯ รวมทั้งภาคเอกชนอย่างเรืออันดามันพรินเซส การบินไทย ภูเก็ตแอร์ ดีแทค ฯลฯ และประชาชนคนไทยทั่วไป ที่แสดงความจำนงขอบริจาคโลหิต ทรัพย์สิน เครื่องอุปโภคบริโภค ไปช่วยผู้ประสบภัย เห็นอย่างนี้แล้ว ต้องขอชื่นชมทุกฝ่ายล่ะครับ</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110413277484099829?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1104055389353953682004-12-26T17:00:00.000+07:002004-12-26T17:03:09.353+07:00<p>จากที่เกริ่นไปครั้งที่แล้ว ว่าคำอีสานไม่มีคำว่า "เพราะ" ทั้งในความหมายที่ว่า "เสนาะหู" และ "ด้วยเหตุว่า" ความหมายหลังได้กล่าวไปแล้ว ว่าใช้คำว่า "<a href="http://lang4fun.blogspot.com/2004/12/blog-post_21.html">ย้อน</a>" ส่วนความหมายแรกนั้น นอกจากคำว่า "<a href="http://lang4fun.blogspot.com/2004/11/blog-post_110129276382838665.html">ออนซอน</a>" ที่ใช้ในความหมายแบบ ซาบซึ้งตรึงใจ ก็ยังมีอีกคำ ที่ใช้ในความหมายปกติ คือคำว่า "ม่วน" ซึ่งความจริงแล้ว ก็เป็นเพียงความหมายส่วนหนึ่ง:</p> <h4>ม่วน ว. ไพเราะ, สนุก.</h4> <p>ความหมายปกติของ "ม่วน" แปลว่า "สนุก" แต่อาจเป็นเพราะดนตรีอีสานส่วนใหญ่มีแต่จังหวะสนุกเร้าใจ เพลงที่เพราะ จึงหมายถึงเพลงที่ฟังแล้วสนุก</p> <p>คำว่า "ม่วน" ที่เราได้ยินบ่อยที่สุด ก็จะอยู่ในวลี "ม่วนซื่นโฮแซว" ซึ่งรวมความว่า "สนุกสนานเบิกบานใจ" หรือในวลี "เว้าให้นัว หัวให้ม่วน" เป็นการเชิญชวนมาพูดจาปราศรัยกันให้หายคิดถึง</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110405538935395368?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1103766023162486462004-12-23T08:36:00.000+07:002004-12-23T08:40:23.163+07:00<span style="font-weight:bold;">เนียง </span>หรือไหขนาดเล็กมักใช้ใส่กะปิ คำนี้จะได้ยินทั่วไปในจังหวัดนครศรีธรรมราช และใกล้เคียงครับ... "ลูกบาวหยีบเนียงเคยให้แม่ที" "ลูกหยิบไหกะปิให้แม่หน่อย" <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110376602316248646?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1103706632752473232004-12-22T16:00:00.000+07:002004-12-22T16:10:32.753+07:00<p>เจอคำคู่นี้ในหนังสือ "ภาษาพาเพลิน เล่ม ๑" (ชื่อคล้าย blog นี้เลย) ของ ช่วย พูลเพิ่ม เข้า ก็ยอมรับเหมือนกันว่าตัวเองก็สับสน อย่างชื่อวัด ก็มีวัดราชบพิธ วัดเบญจมบพิตร วัดบพิธพิมุข เวลาเขียนคำที่พระสงฆ์ใช้เรียกพระมหากษัตริย์ว่า "มหาบพิตร" ก็อาจสับสนเหมือนกัน</p> <p>พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒:</p> <h4>บพิตร [บอพิด] (แบบ) น. พระองค์ท่าน เช่น บำรุงฤทัยตระโบม บพิตรผู้อย่าดูเบา, โดยมากเป็นคำที่พระสงฆ์ใช้แก่เจ้านาย เช่น บรมวงศบพิตร.</h4> <h4>บพิธ [บอพิด] ก. แต่ง, สร้าง. (ป. ป + วิ + ธา).</h4> <p>กล่าวคือ "บพิตร" พระสงฆ์ใช้เรียกเจ้านาย แต่ "บพิธ" นั้น ไม่เกี่ยว แปลว่า แต่ง หรือ สร้าง แค่นั้นเอง</p> <p>ตัวอย่างเช่น วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม เป็นวัดที่ ร.๕ ทรงสร้างขึ้น ใช้ผู้อำนวยการสร้างถึง ๓ คน จึงเสร็จการ ทรงนำเอาหลักโบราณมาใช้ คือสร้างพระมหาเจดีย์เป็นหลัก ห้อมล้อมด้วยระเบียง มีวิหารทิศสองวิหาร ทางทิศเหนือสร้างเป็นอุโบสถ ทางทิศใต้เป็นวิหาร ตกแต่งภายในแบบตะวันตก แต่ด้านนอกเป็นแบบไทย ยอดพระเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ความหมายชื่อวัด "ราชบพิธ" แปลว่า "กษัตริย์สร้าง"</p> <p>วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม แต่เดิมเป็นวัดโบราณ ไม่ปรากฏผู้สร้าง เรียกว่า วัดแหลม หรือวัดไทรทอง ถึงรัชกาลที่ ๓ จึงมีพระเจ้าบรมวงศ์เธอ ๕ พระองค์ทรงร่วมปฏิสังขรณ์ ร.๔ จึงพระราชทานนามว่า "วัดเบญจบพิตร" แปลว่า วัดของเจ้านาย ๕ พระองค์ ต่อมา ร.๕ ต้องเอาที่วัดดุสิตซึ่งเป็นวัดร้างสร้างพระราชวังดุสิต กับใช้เนื้อที่วัดร้างอีกวัดหนึ่งสร้างถนน จึงทรงเลือกเอาวัดเบญจบพิตร สถาปนาขึ้นใหม่แทนวัดทั้งสอง แล้วพระราชทานนามใหม่ว่า "วัดเบญจมบพิตร" แปลว่า วัดที่พระเจ้าแผ่นดินองค์ที่ ๕ ทรงสร้าง</p> <p>วัดบพิธพิมุข เดิมชื่อวัดตีนเลน หรือวัดเชิงเลน เป็นวัดโบราณ กรมพระราชวังหลังทรงสถาปนาใหม่ในรัชกาลที่ ๒ แล้วพระราชทานนามว่า "วัดบพิธพิมุข"</p> <p><b>อ้างอิง:</b></p> <ul> <li> ช่วย พูลเพิ่ม. <b>ภาษาพาเพลิน เล่ม ๑.</b> โอเดียนสโตร์. ๒๕๓๒. </li> </ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110370663275247323?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1103597412301211972004-12-21T09:46:00.000+07:002004-12-21T09:56:28.200+07:00<h4>ย้อน [ญ่อน] สัน. ด้วยเหตุที่, อันเนื่องมาจาก.</h4> <p>ดูเหมือนภาษาอีสานจะไม่มีคำว่า "เพราะ" ไม่ว่าจะในความหมายว่า "เสนาะหู" หรือ "ด้วยเหตุที่..." ความหมายว่า "ด้วยเหตุที่" ซึ่งเป็นสันธานเชื่อมความนั้น ภาษาอีสานใช้คำว่า "ย้อน" เช่น ในหนังเรื่อง ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๑ จะมีประโยคที่หลวงพ่อพูดถึงนักประดาน้ำคนหนึ่ง ที่จมน้ำตายไป ว่า "มันตายย้อนเหล้า" แปลว่า "มันตายเพราะเหล้า" นั่นเอง ถ้าใช้ "ย้อนว่า.." แล้วตามด้วยอนุประโยค ก็เหมือน "เพราะว่า.." ในภาษากลางนั่นแล</p> <p>ที่ใกล้เคียงกับ "ย้อน" ก็มีอีกคำ คือ "ขะหยอน"</p> <h4>ขะหยอน [ขะหญอน] สัน. มิน่า(ล่ะ).</h4> <p>ใช้เวลาที่รู้สาเหตุอะไรบางอย่าง ตัวอย่างเช่น "ขะหยอนเลาบ่ตื่นอิหยัง เลาฮู้แต่ดนแล้ว" (มิน่า แกไม่ตื่นเต้นตกใจอะไร แกรู้ตั้งนานแล้วนี่เอง) บางทีก็ตามด้วย "ล่ะ" เหมือน "มิน่าล่ะ" ในภาษากลางก็ได้<p> <p>ว่าแล้วก็เลยย้อนมาพูดเรื่องหน่วยเสียง ย และ ญ สักนิด อย่างที่เคยเขียนถึงไปแล้ว ว่าเสียง ญ นั้น ตามหลักพยัญชนะวรรคแล้ว ญ เป็นพยัญชนะนาสิก คือมีเสียงออกจมูกเหมือนพยัญชนะนาสิกตัวอื่นๆ คือ ง ณ น ม (ทดสอบด้วยการอุดจมูกแล้วออกเสียง จะมีลมดัน) แต่เสียงนาสิกของ ญ ในภาษากลางได้หายไป แต่ในภาษาอีสานและภาษาลาว ยังคงรักษาไว้ พยัญชนะลาวจะมี ย ยุง (ຍ ຍຸງ) กับ ย ยา (ຢ ຢາ) ซึ่งเสียง ย ยุง จะมีเสียงนาสิก อยู่ในตำแหน่งเดียวกับ ญ หญิง ของไทย ส่วน ย ยา นั้น ไม่มีเสียงนาสิก อยู่ในตำแหน่ง ย ยักษ์ ของไทย และเสียง ย/ญ ส่วนใหญ่ของลาว จะเขียนด้วย ย ยุง (ซึ่งมีรูปร่างเหมือน ย ยักษ์ ของไทย แต่อยู่ในตำแหน่ง ญ หญิง) และออกเสียงนาสิก คำที่เขียนด้วย ย ยา มักเป็นคำ อย ควบ ของไทย เช่น อย่า อยู่ อย่าง อยาก และผันวรรณยุกต์เหมือนอักษรกลาง แต่ทั้งนี้ ก็มีคำที่ไม่ใช่ อย ควบ ของไทยที่เขียนด้วย ย ยา ด้วย เช่น คำว่า "ยา" เอง และมีบางคำในภาษาอีสานที่ผันวรรณยุกต์แบบ ย ยา เช่น ยาง [เอก] ย่าง [สามัญสูง] (เดิน) แต่ด้วยความที่ไม่เคยได้เรียนหลักภาษาอีสาน จึงไม่กล้ายืนยัน ว่าคำเหล่านี้สะกดด้วย ย ยา หรือไม่ (และไม่แน่ใจเรื่องเสียงนาสิกในบางคำเช่น "ยาง" ด้วย) ตรงนี้ออกจะเป็นจุดโหว่ของการไม่ได้เรียนภาษาท้องถิ่นในหลักสูตร (หรือแม้แต่การห้ามพูดภาษาถิ่นในโรงเรียน)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110359741230121197?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1103435901329292632004-12-19T13:46:00.000+07:002004-12-19T13:00:17.843+07:00<p>คนไทยเรียกคนผิวขาวว่า "ฝรั่ง" มานาน ดังจะมีสำนวนว่า "ฝรั่งมังค่า" หรือ "ฝรั่งตาน้ำข้าว" คำนี้ เคยมีเพื่อนฝรั่งสันนิษฐานว่า ชะรอยคนไทยจะรู้จักคนฝรั่งเศสเป็นชาติแรก โดยเพี้ยนคำว่า "ฟรองซ์" เป็น "ฝรั่ง" แต่มันก็ขัดกับข้อมูลที่เรารู้กันมา ว่าฝรั่งชาติแรกที่เข้ามาติดต่อกับสยามคือโปรตุเกส ส่วนฝรั่งเศสเพิ่งจะเข้ามาในยุคท้ายๆ ของอยุธยา คือในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช คนไทยรู้จักคนผิวขาวมานานกว่านั้น แต่จะว่าไป อิทธิพลฝรั่งเศสในสมัยพระนารายณ์ ก็ชวนให้คล้อยตาม ว่าถึงแม้จะไม่ใช่ชาติแรก แต่ก็อาจมีอิทธิพลมากพอก็เป็นได้ ก็เลยเก็บความสงสัยอยู่เรื่อยมา</p> <p>ก็พอดีมาเจอในหนังสือ อภิธานศัพท์คำไทยที่มีที่มาจากภาษาต่างประเทศ ของกรมศิลปากร (เล่มเดิมน่ะแหละ) บอกว่า คำว่า "ฝรั่ง" มีรากศัพท์มาจากภาษาอาหรับว่า "ฟารานจิ" (Faranji) และแผลงเป็นคำว่า "ฟิริงกิ" (Firingi) ในภาษาเปอร์เซีย (โห.. ผิดคาดไปไกลเหมือนกันแฮะ)</p> <p>สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้ทรงให้ข้อสันนิษฐานไว้ว่า "ชาวยุโรปแรกเข้ามาอยู่ในประเทศสยาม มีแต่โปรตุเกสชาติเดียวตลอดเวลาเกือบร้อยปี แต่ไทยเรียกว่า 'ฝรั่ง' ตามอย่างพวกชาวอินเดีย ซึ่งเรียกชาวยุโรปไม่ว่าชาติใดๆ ว่า 'ฟรังคีส' ไทยจึงเรียกว่า 'ฝรั่ง' ทั้งยุโรปและอเมริกามาจนทุกวันนี้"</p> <p>หนังสือบรรยายต่อไปว่า ฝรั่งโปรตุเกสเข้ามาในสยามตั้งแต่ พ.ศ. ๒๐๕๔ ในแผ่นดินสมเด็จพระรามาธิบดีที่ ๒ หลังจากที่อัลฟอนโซ ดัลบูเคอร์ก ตีเมืองมะละกา ซึ่งเคยเป็นเมืองขึ้นของไทยมาก่อนได้ จึงส่งทูตเข้ามาแจ้งและขอทำสัมพันธไมตรีด้วย จนทำสัญญาต่อกันในปี พ.ศ. ๒๐๕๙ และหลังจากนั้น ชาวโปรตุเกสก็เข้ามาพำนักอาศัยในสยามเพิ่มขึ้น ในศึกสงคราม เช่น ในสมัยสมเด็จพระไชยราชาธิราช ก็มี "ฝรั่งวิลาศโปรตุเกส" อยู่ในกองทัพ และทำความดีความชอบหลายครั้ง</p> <p>ฝรั่งชาติที่สองที่เข้ามาในสยาม ก็คือสเปน ใน พ.ศ. ๒๑๔๑ สมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช หลังโปรตุเกสถึง ๘๒ ปี ซึ่งในตอนนั้นสเปนได้ผนวกโปรตุเกสเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักร จึงพยายามติดต่อประเทศที่โปรตุเกสเคยติดต่อด้วย</p> <p>ถัดมาเป็นชาวฮอลันดา ซึ่งได้เข้ามาถวายปืนใหญ่แด่สมเด็จพระนเรศวรในปี ๒๑๔๗ และบริษัทอินเดียตะวันออกของฮอลันดาได้เข้ามาตั้งสถานีในสยามในสมัยสมเด็จพระเอกาทศรถ</p> <p>ถัดมาคืออังกฤษ ซึ่งเข้ามาใน พ.ศ. ๒๑๕๕ สมัยสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม เพื่อติดต่อการค้า แต่ก็ยังสู้อิทธิพลของฮอลันดาไม่ได้</p> <p>ถัดมาจึงเป็นฝรั่งเศส เป็นชาติสุดท้ายที่เข้ามาในสมัยอยุธยา เข้ามาในปี ๒๒๐๕ สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยฝรั่งเศสนั้น มีจุดประสงค์เพื่อเผยแผ่ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาธอลิก ซึ่งปรากฏว่า สยามและฝรั่งเศสมีการแลกเปลี่ยนทูตกันหลายครั้ง ชาวฝรั่งเศสเองก็มีอิทธิพลในราชสำนักมากกว่าชาติอื่นๆ จนในรัชกาลต่อมา สมเด็จพระเพทราชาต้องทรงพยายามลดทอนอำนาจฝรั่งเศส ด้วยการขับไล่บาทหลวงฝรั่งเศสออกนอกประเทศ</p> <p>ส่วนฝรั่งชาติอื่นๆ เข้ามาสยามในสมัยรัตนโกสินทร์</p> <p>ฝรั่งโปรตุเกสที่เข้ามาช้านานนั้น ได้ทิ้งร่องรอยทางวัฒนธรรมไว้หลายอย่าง เช่น ขนมฝอยทอง หรือแม้แต่ผลไม้ที่เรียกว่า "ฝรั่ง" ที่มีถิ่นกำเนิดที่หมู่เกาะอินเดียตะวันตกจนถึงเปรูนั้น ก็มีผู้สันนิษฐานว่าจะเป็นชาวโปรตุเกสนำเข้ามาปลูก แล้วคนไทยก็เรียกชื่อผลไม้ของ "ฝรั่ง" ว่า "ฝรั่ง" ไปด้วย</p> <p>ส่วนชื่อเรียก "ฝรั่ง" (ผลไม้) ในภาษาถิ่นต่างๆ นั้น ดูได้จาก <a href="http://lang4fun.blogspot.com/2004/11/blog-post_110173175671262751.html">รวมชื่อผลไม้</a> ใน Lang4Fun แห่งนี้</p> <p><b>อ้างอิง:</b></p> <ul> <li> ศุกลรัตน์ ธาราศักดิ์. "ฝรั่ง." <b>อภิธานศัพท์ คำไทยที่มีต้นเค้าจากภาษาต่างประเทศ.</b> กรมศิลปากร. พ.ศ. ๒๕๔๕. </li> </ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110343590132929263?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1103087959145497562004-12-15T13:14:00.000+07:002004-12-15T12:19:19.146+07:00<h4>ไค ว. ดีขึ้น, ค่อยยังชั่ว.</h4> <p>คำว่า "ไค" ในภาษาอีสานใช้ได้หลายอย่าง ที่ได้ยินกันบ่อยที่สุดคงเป็นวลี "ไคแหน่" แปลว่า "ค่อยยังชั่วหน่อย" เหมือนในเรื่องเล่าเรื่องหนึ่ง ว่าลุงคนหนึ่งทำงานโรงงานย้อมด้าย วันหนึ่งไปเที่ยวกรุง เดินเหนื่อยมาทั้งวัน เลยไปนั่งพักสั่งก๋วยเตี๋ยว พอได้ลงนั่งก็บิดขี้เกียจคลายเมื่อย บิดแขนบิดไหล่พลางว่า "อ้าห์.. ไคแหน่.." จิ๊กโก๋แถวนั้นเห็นอากัปกิริยาและคำพูด นึกว่าท้าทายถามว่า "ใครแน่" เลยลุกอาดๆ เข้าไปหาลุง ถามว่า "เฮ้ย มึงแน่มาจากไหน" ลุงก็ตอบประสาซื่อด้วยสำเนียงอีสานว่า "ย้อมด้าย" [ย่อมด้าย] "โห.. แน่จริงว่ะ ไม่ต้องพูดพล่ามทำเพลงมาก" จิ๊กโก๋นึกในใจ พลางประเคนหมัดเข้าที่ปลายคาง แล้วเรื่องต่อมาก็ตามสเต็ปของมุกคนอีสานโดนอัด ลุงแกตกใจอุทานว่า "อย่าทำข้อยๆ" จิ๊กโก๋ยิ่งเดือดว่าโดนท้าว่าอย่าทำค่อย เลยเป็นคราวซวยของลุงแก</p> <p>คำว่า "ไค" ยังใช้กับอาการที่ "ดีขึ้น" หรือ "ทุเลาลง" เช่น คนเริ่มสร่างไข้จะตอบคนที่ถามอาการว่า "ไคแล้วล่ะ" แปลว่า "ดีขี้นแล้วล่ะ" หรือการพูดถึงเหตุการณ์ในแง่ดี ในทำนอง "นี่ยังดีนะ" เช่น ไปโดนแก๊งต้มตุ๋นตกทองมา แต่ยังไม่เสียไปทั้งหมด ก็อาจจะพูดว่า "ไคตั้ว บ่ให้มันไปเหมิด" (นี่ยังดีนะ ที่ไม่ได้ให้มันไปหมด)</p> <p>นอกจากนี้ "ไค" ยังใช้ในคำว่า "ซะไค" ในการพูดถึงเหตุการณ์ในอดีตที่น่าจะเป็นอีกแบบ เช่น ในช่วงที่หุ้นตก แต่ดันถือหุ้นอยู่ในมือมากมาย ก็อาจจะบ่นว่า "ซะไคข้อยบ่ขายหุ้นไปแต่มื้อก่อน" ความหมายก็ประมาณ "รู้งี้ขายหุ้นไปแต่วันก่อนซะก็ดี"</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110308795914549756?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1102881373139681312004-12-13T02:46:00.000+07:002004-12-13T02:56:13.140+07:00วันนี้กลับบ้านซักผ้าเสร็จก็หลับตื่นขึ้นมาตอนดึกจัดการลง LinuxTLE 7.0 บน Notebook คู่ใจ (ใช้อ่าวไทยมานาน) ลงเสร็จทดสอบโมเดมเข้ามาเล่นเน็ต ตีสองเกือบตีสาม ใครหว่า..ข้างบ้านเราทำกับข้าวอะไรกันป่านนี้ หอมจริงๆ หิวววมากวันนี้กินข้าวเหนียวหมูตอนบ่ายๆ ไม่ได้กินข้าวเลยทั้งวัน <br> เลยเสนอคำว่า "เนือย" ซะเลย คำว่า "เนือย" แปลว่า "หิว" ครับ บางที่จะใช้คำว่า "บอบ" ดังนั้นก็อย่าสับสนนะครับ ตัวอย่างเช่น "ฮายเนือยข้าวจังหูนิ๊" หรือ "พี่หลวงบอบข้าวยังอะ?" <br> บางครั้งจะเจอคำว่า "เนือย" ในความหมายทำนองว่า "หมดแรง" เช่น "เตินไปทำไหรมาอะแลเนือยๆจัง" <br> ปล. เจอพี่เทพแซวมาว่า ภาษาใต้หายไปนานเลยวันนี้เลยฮึดมากลางดึกเลย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110288137313968131?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1102831301492910022004-12-12T13:25:00.001+07:002004-12-12T13:04:02.703+07:00<p>ขออนุญาตอ้างถึงการสุ่มตัวอย่างอย่างไม่ตั้งใจในประสบการณ์ตรง (คือจากสถิติการสะกดนามสกุลผมเองโดยบุคคลต่างๆ) พบว่า เกิน 80% ของกลุ่มตัวอย่าง สะกดคำว่า "การุญ" หรือ "การุณย์" ผิด โดยมักสะกดเป็น "การุณ" คาดว่าน่าจะสับสนกับคำว่า "กรุณา"</p> <p>คำว่า "การุญ" เป็นคำบาลี มีความหมายตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ ว่า</p> <h4>การุญ, การุณย์ [การุน] น. ความกรุณา. (ป., ส.).</h4> <p>ส่วนคำว่า "กรุณา" นั้น ก็หมายถึงความปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์ เป็นหนึ่งในพรหมวิหาร ๔ นั่นแล ซึ่งเราจะคุ้นกับคำนี้ในชีวิตประจำวันมากกว่า ในขณะที่ "การุญ" หรือ "การุณย์" จะเป็นภาษาเขียน ใช้ในบทกวีเสียเยอะ แต่อันที่จริง ทั้งสามคำก็มีความหมายเหมือนกัน เพียงแต่เป็นการผันคำแบบต่างๆ ในภาษาบาลีนั่นเอง (กรุณา + ณฺย ปัจจัยในภาวตัทธิต แล้วแปลงเป็น การุญฺญํ แปลว่า ความกรุณา --รายละเอียดอ่านในหนังสือบาลีไวยากรณ์ครับ ผมก็ไม่รู้เรื่องมากนัก)</p> <blockquote> "...หากคุณ<b>การุณย์</b> ก็ส่งรูปคุณให้ดูแทนหน้า ช่วยเซ็นรูปไป ว่ามอบด้วยใจสาวโรงทอผ้า..." </blockquote> <p>อย่าลืม "ย์" นะครับ หรือไม่ก็ใช้ ญ หญิง สะกด โดยไม่ต้องใส่การันต์ เป็น "การุญ" ไปเลย</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110283130149291002?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1102737270420081732004-12-11T10:04:00.000+07:002004-12-11T10:54:30.420+07:00<p>เมื่อวานไปเดินงานไหมวันสุดท้าย พ่อค้าแม่ค้าตามซุ้มต่างๆ หลายซุ้มเริ่มเลหลัง เพราะไม่อยากเหลือของกลับบ้าน โดยเฉพาะสินค้าที่มีอายุไม่มากอย่างพวกของกิน แต่บางเจ้าก็ไม่ได้อยากเลหลัง เพราะสินค้ายังเก็บได้นาน เอาไปขายงานอื่นต่อได้ แต่คนซื้อก็ยังพยายามต่อราคา ด้วยเห็นเป็นวันสุดท้าย จนมีเสียงตะโกนเล็ดลอดออกมาจากแม่ค้า</p> <blockquote> "โอ้ย.. ซิให้หลูด(ลด)อีกปานใด๋ เหลือโตน(สงสาร)แม่ค้าแหน่ ให้กำไรกันจักหน่อยเถาะ.." </blockquote> <p>คำว่า "เหลือโตน" หรือ "อี่โตน" ในภาษาอีสาน แปลว่า "สงสาร" หรือ "เห็นใจ" อย่างถ้าไปเห็นเด็กตัวเล็กๆ ตกระกำลำบาก แล้วรู้สึกสงสาร จะใช้คำว่า "อี่โตน" หรือ "เหลือโตน" ก็ได้ แต่ส่วนใหญ่จะได้ยินคำว่า "อี่โตน" บ่อยกว่า</p> <p>เก็บตกงานไหมอีกสักหน่อย.. ข้อมูลจากคุ้มศิลปะวัฒนธรรมเกี่ยวกับประเพณีผูกเสี่ยว ทำให้ได้แง่คิด ว่าการเปรียบเทียบคำว่า "เสี่ยว" กับวัฒนธรรมอื่น อาจทำให้เข้าใจความหมายของคำนี้ได้ดีขึ้น เขายกตัวอย่างของ "เสี่ยว" ในประวัติศาสตร์ เช่น เมื่อสามกษัตริย์ คือพญามังราย พ่อขุนรามคำแหง และพญางำเมือง กรีดเลือดสาบานกันเป็นสหาย อันนำไปสู่การสร้างเมืองเชียงใหม่ การสาบานเป็นสหายครั้งนั้น ถือได้ว่าเป็นความหมายที่เหมือนกับการ "ผูกเสี่ยว" ของอีสาน หรือในครั้งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเชิญผู้ที่เกิดวันเวลาเดียวกับพระองค์ มาร่วมสังสรรค์และดื่มเลือดสาบานเป็น "พระสหชาติ" นั่นก็เป็นความหมายของ "เสี่ยว" ได้เช่นกัน</p> <p>อ่านแล้วนึกเหมือนผมไหม? ผมนึกไปถึงการสาบานในสวนท้อของ เล่าปี่ กวนอู เตียวหุย เป็นพี่น้องกัน ขอร่วมเป็นร่วมตายกันจนกว่าชีวิตจะหาไม่ นั่นก็คือความหมายของ "เสี่ยว" เหมือนกัน แล้วก็เลยรวมไปถึงการกราบไหว้ฟ้าดิน สาบานเป็นพี่น้องกันในหนังจีนทั่วๆ ไปด้วย</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110273727042008173?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1102650916167078582004-12-10T10:43:00.000+07:002004-12-10T16:18:17.006+07:00<p>มีคนจีนที่ไหน มีประทัดที่นั่น ความจริงแล้ว ดินปืนที่ใช้ทำประทัดนั้น ถือเป็นหนึ่งใน "สี่ประดิษฐ์" ชิ้นเอกของจีนโบราณที่มีอิทธิพลต่ออารยธรรมของโลก (สี่ประดิษฐ์ ได้แก่ เข็มทิศ กระดาษ ดินปืน และเทคนิคการพิมพ์) และไม่เป็นที่สงสัยว่า ประทัดนั้น ประดิษฐ์ขึ้นครั้งแรกโดยชาวจีน แต่คำว่า "ประทัด" ในภาษาไทยนั้น ไม่ได้มาจากภาษาจีน พระยาอนุมานราชธนได้อธิบายไว้ว่า "ประทัด" มาจากภาษามลายูว่า Petas [เปอะทัส] ซึ่งแปลว่า น้ำที่ปุดเดือดเป็นฟองขึ้นมา และแปลว่าประทัดด้วย แต่ในพจนานุกรมเล่มเก่าไม่มีคำว่า Petas มีแต่ Petus หรือ Pettus แปลว่า สายฟ้า คาดว่า Petas น่าจะเป็นคำที่เกิดใหม่ โดยวิวัฒน์มาจากคำเก่าที่แปลว่าสายฟ้า ส่วนข้อสันนิษฐานอีกข้อหนึ่งที่ว่า ประทัด น่าจะมาจากภาษาฝรั่งเศสว่า Petard ที่แปลว่า ปืนใหญ่ นั้น ไม่น่าเป็นไปได้ เพราะความหมายไม่ตรงเท่า Petas ในภาษามลายู และประทัดก็แพร่หลายในชาวเอเชียมากกว่ายุโรป</p> <p>ขุนศิลปกิจจพิสัณห์ หมายเหตุไว้ว่า คำว่า petas นี้ มลายูรับมาจากฮินดูสตานีอีกต่อหนึ่ง</p> <p>ส่วนในภาษาจีน ต้นตำรับประทัดนั้น เรียกประทัดว่า 炮竹 [แต้จิ๋ว: เผ่าเต็ก, จีนกลาง: เผ่าจู๊] แปลว่า "ไผ่ระเบิด" แต่ภาษาชาวบ้านจะได้ยินคำว่า "ผ้งเผีย" มากกว่า (ยังหาตัวเขียนไม่ได้)</p> <p>ตำนานกำเนิดประทัดของจีน เล่ากันว่า ในสมัยโบราณมีตัวประหลาดบนภูเขา เรียกว่า ซานเซียว รูปร่างคล้ายคน มีขาเดียว สูงไม่ถึงเชียะ เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ไม่กลัวคน เล่ากันว่าเมื่อสิ้นปีเก่าขึ้นปีใหม่ พวกซานเซียวจะลงมาขโมยของกินในหมู่บ้าน ชาวบ้านต้องช่วยกันขับไล่ แต่พอจับตัวได้ก็จะเจ็บป่วย เลยไม่มีใครกล้าสู้กับซานเซียว เผอิญวันหนึ่ง ชาวบ้านเอาปล้องไม้ไผ่มาทำฟืนหุงหาอาหาร แล้วซานเซียวก็มา ชาวบ้านไม่รู้จะทำอย่างไร ก็พอดีไม้ไผ่ในกองไฟเกิดระเบิดขึ้น ทำให้ซานเซียวชะงัก ไม่กล้าเข้าใกล้ ชาวบ้านรู้ว่าซานเซียวกลัวเสียงไม้ไผ่แตก ก็เลยเตรียมไม้ไผ่ไว้จุดไล่ซานเซียว หลังจากนั้น ในเทศกาลขึ้นปีใหม่ ชาวบ้านจะจุดไผ่ระเบิดไล่ซานเซียวตอนเช้าตรู่ เป็นประเพณีสืบเนื่องกันมา</p> <p>คำว่า "ประทัด" ภาษาท้องถิ่นเรียกเหมือนกันไหมหนอ? คิดว่าน่าจะมีคำพื้นถิ่นที่ไม่ใช่ภาษามลายู</p> <ul> <li> เหนือ: </li> <li> อีสาน: กะโพก </li> <li> ใต้: ลูกทัด </li> </ul> <p>อ้างอิง:</p> <ul> <li> เสาวลักษณ์ กีชานนท์. "ประทัด." <b>อภิธานศัพท์ คำไทยที่มีต้นเค้าจากภาษาต่างประเทศ.</b> กรมศิลปากร. พ.ศ. ๒๕๔๕. </li> <li> ขุนศิลปกิจจพิสัณห์. "วิชานิรุกติศาสตร์ เรื่องภาษามลายู." <b>คำบรรยาย ภาษาไทยขั้นสูง ของ ชุมนุมภาษาไทย ของคุรุสภา.</b> คุรุสภา. พ.ศ. ๒๕๐๙. </li> <li> นิตยา (พลพิพัฒน์พงศ์) ชวี. วัฒนธรรมจีน. ชมรมเด็ก. พ.ศ. ๒๕๔๒. </li> </ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110265091616707858?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1102565573095080292004-12-09T11:02:00.000+07:002004-12-09T11:12:53.096+07:00<p>ขยายความเรื่อง "คันคาก" ในภาษาอีสานที่แปลว่า "คางคก" ที่วันก่อนเคยเขียนถึง ว่ามีนิทานพื้นบ้านเรื่อง "พญาคันคาก" อันเป็นต้นกำเนิดของประเพณีบุญบั้งไฟ ซึ่งเป็นบุญเดือนหกในฮีตสิบสองคองสิบสี่ของชาวอีสาน</p> <p>ณ เมืองชมพู พระนางสีดา มเหสีของพญาเอกราชผู้ครองเมือง ได้ให้กำเนิดโอรสลักษณะแปลกประหลาด คือผิวกายเหลืองอร่ามดั่งทองคำ แต่เป็นตุ่มตอเหมือนผิวคางคก คนทั้งหลายจึงขนานนามพระกุมารว่า <em>ท้าวคันคาก</em> ซึ่งคันคาก แปลว่าคางคก</p> <p>เมื่อเติบใหญ่ขึ้น พระกุมารประสงค์จะได้พระชายาที่มีสิริโฉมงดงาม แต่พญาเอกราชได้ห้ามปรามไว้ ด้วยทรงอับอายในรูปกายของท้าวคันคาก แต่ท้าวคันคากก็ไม่ย่อท้อ ได้ตั้งจิตอธิษฐานขอพรจากพระอินทร์ ด้วยบุญบารมีแต่ชาติปางก่อนของท้าวคันคาก พระอินทร์จึงเนรมิตปราสาทพร้อมทั้งประทานนางอุดรกุรุทวีป ผู้เป็นเนื้อคู่ให้เป็นชายา ส่วนท้าวคันคากเอง ก็ถอดรูปกายคันคากออกให้ กลายเป็นชายหนุ่มรูปงาม</p> <p>พญาเอกราชยินดีกับพระโอรส จึงสละราชบัลลังก์ให้ครองเมืองต่อ ทรงพระนามว่า <em>พญาคันคาก</em> พญาคันคากตั้งอยู่ในทศพิธราชธรรม มีเดชานุภาพเป็นที่เลื่องลือ จนเมืองน้อยใหญ่ต่างมาสวามิภักดิ์ แต่ก็ทำให้มีผู้เดือดร้อน คือพญาแถนผู้อยู่บนฟากฟ้า เพราะมนุษย์หันไปส่งส่วยให้พญาคันคากจนลืมบูชาพญาแถน จึงแกล้งงดสั่งพญานาคให้ไปให้น้ำในฤดูทำนา ทำให้เกิดความแห้งแล้ง ข้าวยากหมากแพง ชาวเมืองจึงไปร้องขอพญาคันคากให้ช่วย</p> <p>พญาคันคากจึงเกณฑ์กองทัพสัตว์มีพิษทั้งหลาย ได้แก่ มด ผึ้ง แตน ตะขาบ กบ เขียด เป็นอาทิ ทำทางและยกทัพขึ้นไปสู้กับพญาแถน โดยส่งมดปลวกไปกัดกินศัตราวุธของพญาแถนที่ตระเตรียมไว้ก่อน ทำให้เมื่อถึงเวลารบ พญาแถนไม่มีอาวุธ แม้จะร่ายมนต์ ก็ถูกเสียงกบ เขียด ไก่ กา กลบหมด เสกงูมากัดกินกบเขียด ก็โดนรุ้ง (แปลว่าเหยี่ยว) ของพญาคันคากจับกิน ทั้งสัตว์มีพิษก็ยังไปกัดต่อยพญาแถนจนต้องยอมแพ้ในที่สุด</p> <p>พญาคันคากจึงเริ่มเจรจาต่อพญาแถน ขอให้เมตตาชาวเมือง ประทานฝนตามฤดูกาลทุกปี พญาแถนแสร้งว่าลืม พญาคันคากจึงทูลเสนอว่าจะให้ชาวบ้านจุดบั้งไฟขึ้นมาเตือน พญาแถนก็เห็นชอบด้วย</p> <p>ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทุกๆ เดือนหกซึ่งเป็นช่วงเริ่มฤดูทำนา ชาวอีสานจึงมีประเพณีบุญบั้งไฟเพื่อบูชาพญาแถน เพื่อจะได้อำนวยความสะดวกตลอดฤดูเพาะปลูก และเมื่อพญาแถนประทานฝนลงมาถึงพื้นโลกแล้ว บรรดากบเขียดคางคกที่เป็นบริวารของพญาคันคาก ก็จะร้องประสานเพื่อแสดงความขอบคุณต่อพญาแถน</p> <p>เพิ่มเติม:</p> <ul> <li> เอื้อยนาง และ วาสนา. <b>นิทานพื้นบ้านอีสาน.</b> (พิมพ์ครั้งที่ ๒) ชมรมเด็ก. ๒๕๔๓. </li> <li> <a href="http://www.msu.ac.th/museum/web/local%20museum/esarn%20wisdom/literatures.html">พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น</a> จาก ม. มหาสารคาม </li> <li> <a href="http://rinac.msu.ac.th/modules.php?name=News&file=article&sid=8">เรื่องย่อจากใบลาน</a> จาก สถาบันวิจัยศิลปะและวัฒนธรรมอีสาน ม. มหาสารคาม </li> </ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110256557309508029?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1102477164766806742004-12-08T10:33:00.001+07:002004-12-08T12:11:40.303+07:00<p>ชื่อ "ถั่วลันเตา" ฟังทีแรกดูคล้ายกับภาษาแขกชวามลายู แต่แท้ที่จริง มีที่มาจากภาษาจีนว่า 荷蘭豆 [แต้จิ๋ว: ห่อลังเต่า] แปลตามตัวอักษร 荷蘭 แปลว่า "ฮอลแลนด์" หรือ "ฮอลันดา" ส่วน 豆 คือ "ถั่ว" (คำเดียวกับ "เต้า" ใน "เต้าหู้", "เต้าฮวย", "เต้าส่วน", "เต้าทึง" นี่แหละ) รวมความเป็น "ถั่วฮอลแลนด์"</p> <p>จากภาษาจีน พอแปลงเป็นภาษาไทย ทิ้งคำหน้าไปหนึ่งคำ เหลือ "ลันเตา" แล้วก็เติมคำว่า "ถั่ว" ข้างหน้าบอกสกุลเสีย ก็กลายเป็นถั่วลันเตา แทบไม่เหลือร่องรอยความหมายเดิม บ๊ะ.. แปลงโฉมได้แนบเนียนแท้</p> <p>อ้างอิง:</p> <ul> <li> ชอบ ประพันธ์เนติวุฒิ. "วิชานิรุกติศาสตร์ เรื่องภาษาจีน (ฉบับที่ ๑-๓)." <b>คำบรรยาย ภาษาไทยขั้นสูง ของ ชุมนุมภาษาไทย ของคุรุสภา.</b> คุรุสภา ๒๕๐๙.</li> <li> พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒. </li> </ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110247716476680674?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1102314571226008602004-12-06T13:26:00.000+07:002004-12-06T13:29:31.226+07:00<p>คั่นรายการรวมมิตร ให้ webmaster ชาวถิ่นได้พักหายใจหน่อยดีกว่า เผอิญว่าไปได้ข้อมูลใหม่มาจากคุ้มวัฒนธรรมในงานเทศกาลไหม เกี่ยวกับคำว่า "งาย" กับ "ส๎วาย" [สวย] โดยในแผ่นพับเกี่ยวกับ "พาแลง" อธิบายว่า..</p> <p>"คำว่า 'แลง' หมายถึง เวลาเย็นจนถึงหัวค่ำ ถ้าเวลาก่อนเที่ยง ภาษาถิ่นจะเรียกว่า 'งาย' หรือ 'เวลางาย' ถ้าเป็นเวลาเที่ยงถึงก่อนเย็นหรือค่ำ เรียกว่า 'สวย' หรือ 'เวลาสวย' เวลารับประทานอาหารตั้งแต่เช้าถึงก่อนเที่ยง เรียกว่า 'กินข้าวงาย' ตั้งแต่เที่ยงไปจนถึงก่อนค่ำ เรียกว่า 'กินข้าวสวย' ถ้าตั้งแต่ค่ำหรือเย็นไปจนถึงกลางคืน เรียกว่า 'กินข้าวแลง'"</p> <p>ซึ่งเท่ากับว่า 'เวลาสวย' หมายถึงตอนบ่าย ไม่ใช่ตอนสาย แต่เวลาสายจะเรียก 'เวลางาย' แต่เมื่อสอบถามคนอีสานที่รู้จัก ไม่มีใครเข้าใจอย่างนี้เลย ต่างเข้าใจว่า 'เวลาสวย' หมายถึงตอนสายทั้งนั้น แต่ 'กินข้าวงาย' หมายถึงมื้อเช้า และ 'กินข้าวสวย' หมายถึงมื้อเที่ยง อันนี้ตรงกัน ส่วน 'กินข้าวแลง' นั้น หมายถึงมื้อเย็นเหมือนกันหมด ไม่มีปัญหา</p> <p>คุณครูวันชัย (คนเดิม) อธิบายว่า 'ตอนเซ้า' หมายถึงเวลาเช้าตรู่ 'ตอนงาย' หมายถึงเวลากินข้าวเช้า คือราวๆ 6-8 โมงเช้า ถ้าเลยจากนั้นเรียกว่า 'ตอนสวย' ไปจนถึงเวลากินข้าวเที่ยง (รวมมื้อเที่ยงด้วย) เวลาหลังข้าวเที่ยง เรียกว่า 'ตอนบ่าย' เวลากินข้าวเย็นเรียกว่า 'ตอนแลง' หลังจากนั้นไปจนถึงเที่ยงคืน เรียกว่า 'ตอนค่ำ' และเริ่มเรียก 'ตอนเดิก' (ตอนดึก) ตั้งแต่หลังเที่ยงคืนเป็นต้นไป ซึ่งควรเลิกตำข้าว แล้วเข้านอนได้แล้ว</p> <p>สำหรับผม ใช้คำว่า 'สวย' กับเวลาสายตลอด เป็นไปได้ว่า ภาษาเก่าอาจใช้กับตอนบ่าย แต่ปัจจุบันมีการผสมกลมกลืนกับภาษากลางไปแล้ว?</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110231457122600860?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1101956017570762702004-12-02T09:44:00.000+07:002004-12-08T17:18:39.113+07:00<p>แมลงเป็นสัตว์ที่มีจำนวนสปีชีส์มากที่สุด จึงน่าจะมีคำท้องถิ่นเรียกเยอะแยะ รวมทั้งตัวอ่อนของแมลงก็ยังมีชื่อเรียกต่างหากอีก</p> <h4>แมลง</h4> <table border="1"> <tbody><tr><th>กลาง</th> <th>เหนือ</th> <th>อีสาน</th> <th>ใต้</th></tr> <tr><td>แมลงปอ</td> <td>กำปี้</td> <td>แมงกะบี้, แมงคันโซ้ </td><td>แมงปอ</td></tr> <tr><td>ผีเสื้อ</td> <td>กำเบ้อ</td> <td>แมงกะเบื้อ </td><td>แมงพี้,แมงบี้</td></tr> <tr><td>กว่าง</td> <td>กว่าง</td> <td>แมงคาม </td><td>-</td></tr> <tr><td>แมงป่อง</td> <td>แมงป่อง</td> <td>แมงงอด </td><td>แมงปอง</td></tr> <tr><td>แมลงทับ</td> <td>แมงตับ (ทอง)</td> <td>แมงคับ </td><td>แมงพลับ</td></tr> <tr><td>จิ้งหรีด</td> <td>จะหีด, จิ้งหรีด, จะหรีด</td> <td>จิ้งหรีด, แมงจี่นาย, แมงจี่หล้อ [หล่อ] </td><td>-</td></tr> <tr><td>จิ้งโกร่ง</td> <td>-</td> <td>แมงจี่ป่ม </td><td>-</td></tr> <tr><td>แมงกินูน</td> <td>แมงนูน</td> <td>แมงกินูน </td><td>-</td></tr> <tr><td>ด้วงขี้ควาย</td><td>-</td> <td>แมงกุดจี่ </td><td>จู้จี้ขี้ควาย</td></tr> <tr><td>แมลงกระชอน</td><td>แมงจอน</td> <td>แมงซอน, แมงกิซอน </td><td>แมงชอน</td></tr> <tr><td>กิ้งกือ</td> <td>แมงขี้เต๋า, แมงแสนตี๋น</td> <td>แมงบ้งกือ </td><td>จิ้งกือ,ผ้ึงกือ</td></tr> </tbody></table> <h4>ตัวอ่อนของแมลง</h4>้ <table border="1"> <tbody><tr><th>กลาง</th> <th>เหนือ</th> <th>อีสาน</th> <th>ใต้</th></tr> <tr><td>ลูกน้ำ</td> <td>-</td> <td>แมงง้องแง้ง </td><td>-</td></tr> <tr><td>ตัวไหม</td> <td>-</td> <td>แมงหม่อน </td><td>-</td></tr> <tr><td>บุ้ง</td> <td>แมงบ้ง</td> <td>แมงบ้ง </td><td>-</td></tr> </tbody></table> <p><b>หมายเหตุ</b></p> <ul> <li> ภาษาอีสาน: ไม่มีคำว่า "แมลง" มีแต่ "แมง" อย่างเดียว และดูจะใช้นำหน้าชื่อแมลงทุกชนิดอย่างคงเส้นคงวา พอๆ กับคำว่า "ปลา" ในภาษากลาง แถมยังใช้เรียกตัวอ่อนของแมลงอีกด้วย </li> <li> ภาษาอีสาน: "แมงบ้งกือ" แปลว่าหนอน (บุ้ง) ที่มีขาจำนวนมาก คำว่า "กือ" เป็นหน่วยนับตัวเลขในภาษาอีสาน มีค่าเท่ากับ 10 โกฏิ มักใช้แทนคำว่า "มากมายมหาศาล" เช่น "พญากือนา" หมายถึง พญาผู้มีศักดินามหาศาล หน่วยนับตัวเลขในภาษาอีสานถัดจากล้าน ได้แก่ โกฏิ กือ ตื้อ ติ่ว อสงไขย (นับไปบ่ได้) ตามลำดับ </li> <li> คำอธิบายเพิ่มเติม <a href="http://www.isangate.com/word/l-09.htm#ins">ชื่อแมลง</a> ในภาษาอีสาน </li> <li> ดู <a href="http://www.doae.go.th/library/html/detail/insectt/inc3.htm">รูปแมลง </a> (ที่อยู่บนจาน พร้อมคุณค่าทางโภชนาการ) </li> <li> สำหรับภาษาเหนือนั้น อาจมีการสับสนบ้างเล็กน้อย ยังไงก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ ^^" เอาเป็นว่าผมยกผลประโยชน์ให้โจทย์เลยก็แล้วกันนะครับ</li> </ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110195601757076270?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1101879448886528792004-12-01T13:29:00.000+07:002004-12-01T19:55:45.953+07:00<p>สัตว์น่าจะเป็นหมวดที่มีคำเรียกภาษาถิ่นต่างกันมาก ขอเริ่มจากสัตว์จตุบาท (สัตว์สี่เท้า) ก่อน</p> <table border="1"> <tbody><tr><th>กลาง</th> <th>เหนือ</th> <th>อีสาน</th> <th>ใต้</th></tr> <tr><td>จิ้งจก</td> <td>จั๊กกิ้ม</td> <td>ขี้เกี้ยม </td> <td>-</td></tr> <tr><td>ตุ๊กแก</td> <td>โต๊กโต</td> <td>กับแก้</td> <td>ตับแก(บางถิ่น)</td></tr> <tr><td>กิ้งก่า</td> <td>จั๊กก่า</td> <td>(ขี้)กะปอม </td><td>จิ้งกา,ผึ้งกา</td></tr> <tr><td>คางคก</td> <td>-</td> <td>(ขี้)คันคาก</td> <td>-</td></tr> <tr><td>จระเข้</td> <td>-</td> <td>แข้</td> <td>เข้</td></tr> <tr><td>วัว</td> <td>งัว</td> <td>งัว </td> <td>งัว</td></tr> <tr><td>เก้ง</td> <td>-</td> <td>ฟาน </td> <td>-</td></tr> <tr><td>พังพอน</td> <td>-</td> <td>จอนฟอน</td> <td>-</td></tr> <tr><td>ชะมด</td> <td>-</td> <td>-</td> <td>มดสัง</td></tr> <tr><td>จิ้งเหลน</td> <td>-</td> <td>ขี้โกะ</td> <td>-</td></tr> <tr><td>ตะกวด</td> <td>-</td> <td>แลน</td> <td>กวด,แลน</td></tr> </tbody></table> <p><b>หมายเหตุ</b></p> <ul> <li> ภาษาอีสาน: สังเกตว่าจะใช้คำว่า "ขี้" กับสัตว์ประเภทหนึ่ง ส่วนมากเป็นสัตว์ตัวเล็กๆ บางคำจะใช้ "ขี้" นำหน้าหรือไม่ก็ได้ เช่น "คันคาก" หรือ "ขี้คันคาก" ก็หมายถึงคางคกเหมือนกัน สำหรับ "คันคาก" นี้ มีนิทานพื้นบ้านอีสาน เรื่อง "พญาคันคาก" ซึ่งเกี่ยวข้องกับตำนานกำเนิดบุญบั้งไฟ ไว้มีโอกาสค่อยเขียนต่างหาก </li> </ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110187944888652879?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1101731756712627512004-11-29T19:30:00.000+07:002004-12-01T13:58:06.410+07:00<p>จะเว้นไม่กล่าวถึงชื่อผลไม้ในภาษาถิ่นก็กระไรอยู่ เลยอยากชวนคนเหนือคนใต้มาร่วมกันทำตารางคำเรียกชื่อผลไม้ในภาษาถิ่น (เอาเฉพาะคำที่ไม่เหมือนหรือคล้ายภาษากลาง) ขอเริ่มจากที่นึกได้ก่อนละกัน เพิ่มรายการได้ตามสะดวกนะครับ (edit post เอาแบบ wiki เลย)</p> <table border="1"> <tbody><tr><th>กลาง</th> <th>เหนือ</th> <th>อีสาน</th> <th>ใต้</th> <th>ตะวันออก</th></tr> <tr><td>ฝรั่ง</td> <td>หมะก้วย,หมะมั่น,หมะแก๋ว</td> <td>หมากสีดา</td> <td>ย่าหมู,ชมพู่</td> <td>-</td></tr> <tr><td>น้อยหน่า</td> <td>น้อยแน้</td> <td>หมากเขียบ</td> <td>-</td> <td>-</td></tr> <tr><td>มะละกอ</td> <td>หมะก้วยเตด</td> <td>หมากหุ่ง</td> <td>ลอกอ</td> <td>-</td></tr> <tr><td>สับปะรด</td> <td>หมะขนัด</td> <td>หมากนัด</td> <td>สับรด,ยานัด,มะลิ</td> <td>สัมมะรด,ลักกะตา</td></tr> <tr><td>ขนุน</td> <td>หมะหนุน</td> <td>หมากมี้ [มี่]</td> <td>หนุน</td> <td>-</td></tr> <tr><td>ฟักทอง</td> <td>-</td> <td>หมากอึ</td> <td>น้ำเต้า</td> <td>-</td></tr> <tr><td>พุทรา</td> <td>หมะตัน</td> <td>หมากทัน</td> <td>-</td> <td>-</td></tr> <tr><td>ชมพู่</td> <td>-</td> <td>-</td> <td>น้ำดอกไม้</td> <td>-</td></tr> <tr><td>ละมุด</td> <td>หมะมุด</td> <td>-</td> <td>มุดหรั่ง,สวา</td> <td>-</td></tr> <tr><td>ฟัก</td> <td>-</td> <td>-</td> <td>ขี้พร้า</td> <td>-</td></tr> <tr><td>มะม่วงหิมพานต์</td> <td>-</td> <td>-</td> <td>หัวครก,เล็ดล่อ,ยาร่วง,กาหยู</td> <td>-</td></tr> </tbody></table> <h4>หมายเหตุ</h4> <ul> <li> ภาษาอีสาน: ใช้คำว่า "หมาก" หรือ "บัก" เรียกผลไม้ เช่น หมากม่วง หรือ บักม่วง หมายถึงมะม่วงเหมือนกัน คำเรียกผลไม้ในภาษาอีสานนั้น หลายชื่อได้ใช้ตามภาษาไทยกลางไปแล้ว เช่น แอปเปิล ซึ่งภาษาลาวจะเรียกว่า "หมากโปม" แต่ภาษาอีสานเรียก "แอปเปิล" ทับศัพท์ </li> <li> ภาษาเหนือ: ปกติจะเขียนนำหน้าเป็น "มะ" แต่จะออกเสียงเป็น "หมะ"</li> </ul> <p>ปล. ครั้งหน้ารวมชื่อสัตว์ดีไหม?</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110173175671262751?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1101703408674881122004-11-29T11:21:00.000+07:002004-11-29T11:43:28.676+07:00วันนี้โหนรถเมล์มารถติดอีกยืนกันเมื่อย... ระหว่างที่ยืนก็นึกถึงศัพท์ภาษาใต้ ตอนนั้นนึกถึงคำว่า <span style="font-weight:bold;">"เหล็กโคน" </span>เดี๋ยวเฉลยครับ ...เลยนึกได้ว่ามีคำที่เกี่ยวกับ <span style="font-weight:bold;">"เหล็กๆ"</span> อีกหลายตัวที่จำได้ ออ คำว่า <span style="font-weight:bold;">"เหล็ก"</span> ออกเสียงว่า <span style="font-weight:bold;">"เล็ก"</span> ส่วนคำว่า <span style="font-weight:bold;">"เล็ก"</span> ออกเสียงว่า <span style="font-weight:bold;"> "เหล็ก" </span> มาดูกันดีกว่าครับว่ามีเหล็กอะไรกันบ้าง<br><br> - <span style="font-weight:bold;">เหล็กขูด </span> หมายถึง กระต่ายขูดมะพร้าว<br> - <span style="font-weight:bold;">เหล็กโคน</span> หมายถึง ตะปู<br> - <span style="font-weight:bold;">เหล็กไฟ</span> หมายถึง ไม้ขีด<br> - <span style="font-weight:bold;">เหมียเหล็ก</span> หมายถึง ผู้หญิงแก่นๆ <br> <br> นึกได้แค่นี้ครับ .. บางคำถิ่นอื่นอาจไม่รู้จักนะครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110170340867488112?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1101618161380513672004-11-28T11:59:00.000+07:002004-11-28T12:02:41.380+07:00<p>ชื่อแขวง "มักกะสัน" ในเขตพญาไท ชวนให้สงสัยมานาน ว่ามีความหมายว่าอะไรกันแน่ ถามๆ กัน ก็มีบางคนอำกันเล่นๆ ว่า มีตามักกับตาสันเป็นเพื่อนกัน ฯลฯ เป็นเรื่องเป็นราว แต่ก็จบด้วย "ล้อเล่นนะ" สรุปว่ายังเป็นปริศนาตลอดมา</p> <p>จนวันนึง ผมได้รู้จักกับพระเจ้า ..เฮ่ย ไม่ใช่ (ดูโฆษณาบ่อยไปมั้ง) จนได้มาพบหนังสือ "อภิธานศัพท์ คำไทยที่มีต้นเค้ามาจากภาษาต่างประเทศ" ของกรมศิลปากร กล่าวอ้างคำจำกัดความตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.๒๕๒๕ ว่า "เป็นชื่อชนชาติชาวอินโดนีเซียในมะกัสซาร์ตอนใต้ของเกาะเซลีเบส" ส่วนฉบับ พ.ศ.๒๕๔๒ ได้ขยายคำจำกัดความอีกว่า</p> <h4>มักกะสัน น. ชื่อชนชาติชาวอินโดนีเซียในมะกัสซาร์ตอนใต้ของเกาะเซลีเบส, โดยปริยายหมายความว่า มีรูปร่างใหญ่โต ดุร้าย น่าเกลียดน่ากลัว เช่น รูปร่างอย่างกับยักษ์มักกะสัน.</h4> <p>หนังสือสาธยายต่อไปว่า..</p> <p>"..มะกัสซาร์ เป็นเมืองท่าสำคัญ มีชื่อตามภาษาอินโดนีเซียว่า สุลาเวสี ต่อมา พ.ศ. ๒๕๑๖ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "อูจุงปันดัง" พวกมักกะสันส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม เดิมอยู่ในปกครองของโปรตุเกส ต่อมาเมื่อพวกฮอลันดาเข้ามามีอำนาจทางตะวันออก มะกัสซาร์จึงตกอยู่ในครอบครองของฮอลันดา ตลอดระยะเวลาที่อินโดนีเซียเป็นอาณานิคมด้วย"</p> <p>พวกแขกมักกะสันมีรูปร่างใหญ่โต นิสัยกล้าหาญ ดุร้าย มักเหน็บกริชเป็นอาวุธ บางทีก็ใช้หอกซัดกับลูกดอกอาบยาพิษ พวกเขามีความเชื่ออยู่ข้อหนึ่งว่า คนทั้งหมดที่เขาฆ่าตายในโลกนี้ จะไปเป็นทาสรับใช้เขาในโลกหน้า จึงทำให้มีนิสัยดุร้าย และถือว่าการไม่ยอมแพ้นับเป็นเกียรติยศสูงสุด</p> <p>ในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช พวกฮอลันดาทำสงครามชนะพวกมักกะสัน โอรสของเจ้าเมืองพร้อมสมัครพรรคพวกจึงเสด็จหนีเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารสมเด็จพระนารายณ์ พระองค์ทรงให้การต้อนรับเป็นอย่างดี พร้อมพระราชทานที่ดินให้ปลูกบ้านเรือน ซึ่งต่อมาเรียกกันว่า "หมู่บ้านมักกะสัน" อยู่ทางฝั่งตะวันตกของคลองตะเคียน อีกด้านหนึ่งติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา และอยู่ติดกับหมู่บ้านมลายูที่ได้เข้ามาอาศัยอยู่ก่อนแล้ว</p> <p>แต่หลังจากนั้นประมาณ ๕ ปี เจ้าชายแห่งมักกะสันก็ได้ก่อกบฏ วางแผนลอบปลงพระชนม์ เนื่องจากไม่พอใจที่ทรงให้อำนาจแก่ฟอลคอนและโปรดพวกคริสต์มากเกินไป แต่แผนถูกเปิดโปงจึงถูกจับได้ สมเด็จพระนารายณ์ทรงอภัยโทษให้ แต่ก็ไม่ทำให้เจ้าชายแห่งมักกะสันล้มเลิกความตั้งใจ กลับวางแผนรัดกุมยิ่งขึ้น รวบรวมสมัครพรรคพวกมากกว่าเดิม แต่ความก็ล่วงรู้ถึงเจ้าพระยาวิชเยนทร์ (คอนสแตนติน ฟอลคอน) อีก จึงได้ซ้อนแผนจับกุม แต่ขณะที่กำลังล้อมจับและจะประกาศขอจับกุมนั้น พวกมักกะสันกลับชักกริชออกไล่ฆ่าฟันทหารต่างชาติและขุนนางไทยตายเกลื่อนกลาด ทำให้การปราบกบฏต้องยืดเยื้อไปอีกเป็นเดือน จนในที่สุดก็จับพวกกบฏและฆ่าตายได้ทั้งหมด รวมทั้งเจ้าชายมักกะสันด้วย ส่วนโอรส ๒ องค์ของเจ้าชายมักกะสัน ถูกจับตัวส่งไปละโว้ ซึ่งต่อมาบาทหลวงตาชาร์ดได้พาไปอยู่ฝรั่งเศส และเข้ารับราชการอยู่ในกองทัพเรือ</p> <p>ความดุร้ายของชาวมักกะสัน เป็นที่ฝังใจชาวต่างชาติมาก ถึงขนาดต้องกำชับให้ระวังมิให้โอรสเจ้าชายมักกะสันได้เข้าใกล้พระเจ้าหลุยส์ที่ ๑๔ และเกิดเป็นคำเปรียบเปรยว่า "ดุร้ายเหี้ยมโหดเหมือนยักษ์มักกะสัน"</p> <p>ทั้งหมดเป็นเรื่องในอดีต ปัจจุบันนี้ พวกแขกมักกะสันก็ยังสืบเชื้อสายตั้งบ้านเรือนอยู่ ณ บริเวณแขวงมักกะสัน ด้วยความสงบสุขภายใต้ประบรมโพธิสมภาร และปัจจุบันทุกคนล้วนเป็นคนไทยโดยสมบูรณ์แล้ว</p> <p>ที่มา: สมศรี เอี่ยมธรรม. "มักกะสัน." อภิธานศัพท์ คำไทยที่มีต้นเค้าจากภาษาต่างประเทศ. กรมศิลปากร. พ.ศ. ๒๕๔๕.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110161816138051367?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1101525458095752282004-11-27T10:11:00.000+07:002004-11-27T10:35:15.033+07:00<p>อีกสักคำที่คนภาคกลางเอามาใช้ในความหมายที่เปลี่ยนไป คือคำว่า "เสี่ยว"</p> <h4>เสี่ยว น. เพื่อนรัก, เกลอ.</h4> <p>ความจริงแล้ว "เสี่ยว" ในภาษาอีสาน มีความหมายสองระดับ ถ้าเป็น "เสี่ยว" ตามประเพณีพื้นบ้านนั้น คนที่เป็นเพื่อนรักกันขนาดตายแทนกันได้ จะเข้าพิธี "ผูกเสี่ยว" คือผูกข้อมือ บายศรีสู่ขวัญ ตกลงเป็น "เสี่ยว" กัน คือใครมีเรื่องเดือดร้อน ก็จะช่วยเหลือกัน ลูกของตัวก็อาจจะยก "เสี่ยว" เป็นพ่อทูนหัว/แม่ทูนหัว อะไรประมาณนั้น แต่ "เสี่ยว" ก็มีความหมายในระดับทั่วไปด้วย คือบางทีคนที่เป็นเพื่อนสนิทกันโดยไม่ได้เข้าพิธีผูกเสี่ยว ก็อาจจะเรียกเพื่อนว่า "เสี่ยว" ก็ได้ ซึ่งจะมีความสนิทสนมกว่าอีกคำหนึ่งที่หมายถึงเพื่อนฝูงโดยทั่วไป:</p> <h4>หมู่ น. เพื่อน; กลุ่ม, พวก.</h4> <p>คำว่า "หมู่" ความหมายแรก ใช้เหมือนคำว่า "เพื่อน" ตามปกติในภาษาไทยกลางทุกประการ "เฮาเป็นหมู่กัน" ก็หมายถึง "เราเป็นเพื่อนกัน" ถ้าไม่กล้าไปที่ไหนคนเดียว ก็อาจจะชวนคนอื่น "ย่างไปเป็นหมู่" คือ "เดินไปเป็นเพื่อน" ก็ได้</p> <p>"หมู่" ในอีกความหมายหนึ่ง จะคล้ายกับความหมายในภาษาไทยกลาง คือใช้เรียกกลุ่มคนที่อยู่รวมกัน เช่น "ซุมหมู่นี้" หมายถึง "ชุมกลุ่มนี้" หรือ "คนพวกนี้" นั่นเอง</p> <p>ว่าแล้วก็เลยบันทึกไว้อีกคำ:</p> <h4>ซุม น. พวก.</h4> <p>ถอดอักษรเป็นไทยกลางก็คือ "ชุม" ใช้เรียกกลุ่มคนเหมือนคำว่า "พวก(นั้น,นี้)" เช่น "ซุมขี้กะตืด" เป็นคำด่าว่า "ไอ้พวกขี้เหนียวทั้งหลาย" อะไรทำนองนี้</p> <p>กลับไปที่ "เสี่ยว" อีกนิด ประเพณีผูกเสี่ยวที่ขอนแก่น จัดเป็นส่วนหนึ่งของงานประจำปีที่เรียกรวมกันว่า "เทศกาลไหม ประเพณีผูกเสี่ยว และงานกาชาด" จัดในช่วงปลายเดือน พ.ย. ต่อต้น ธ.ค. (จะต้องรวมวันที่ 5 ธ.ค. เสมอ ซึ่งคืนนั้นจะมีการจุดพลุถวายพระพรเป็นที่สวยงาม) สำหรับปีนี้ จัดในช่วง 29 พ.ย. - 10 ธ.ค. ครับผม</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110152545809575228?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1101438153950881842004-11-26T09:40:00.000+07:002004-11-26T10:45:16.093+07:00<p>เกรงผู้อ่านจะเอียนกลิ่นปลาแดกซะก่อน ขอสลับด้วยภาษาไทยกลางบ้าง วันนี้ขอเสนอคำว่า "ดอกทอง" ซึ่งพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ ให้ความหมายไว้ว่า:</p> <h4>ดอกทอง น. หญิงใจง่ายในทางประเวณี (เป็นคำด่า).</h4> <p>แต่คำนี้ ชวนให้สงสัย ว่าทำไมถึงกลายเป็นคำด่า ทั้งๆ ที่แต่ละคำที่มาประสมกันก็มีความหมายดี และนาง "สุวรรณมาลี" ในเรื่องพระอภัยมณี ก็ไม่ได้เป็นหญิงเช่นว่า</p> <p>หลังจากนึกตามประสบการณ์ทางภาษาของตัวเอง ก็สรุปว่า คำนี้น่าจะมาจากภาษาจีนแต้จิ๋วว่า "หลกท่ง" ซึ่งเป็นคำด่าที่มีความหมายตามตัวอักษรที่แสบสัน แปลว่า "แดงเหมือนเหล็กเผาไฟ" ใช้กับหญิงที่มักมากในกามารมณ์</p> <p>ที่ใช้คำว่า "ความหมายตามตัวอักษร" ก็เพราะว่า คนจีนแต้จิ๋วนั้น ชอบใช้คำพูดโผงผาง บางครั้ง การใช้คำด่ากับลูกหลาน ก็เป็นการแสดงความเอ็นดู เหมือนในหนังจีนจะได้ยินคำว่า "เด็กโง่" อยู่เรื่อย คำว่า "หลกท่ง" นี้ ก็อาจจะใช้ตอนที่เห็นลูกสาวหรือหลานสาวแสดงกิริยาม้าดีดกะโหลก แล้วรู้สึกมันเขี้ยว อยากอบรม ดังนั้น ลูกหลานจีนจะคุ้นกับคำด่าประเภทนี้ และคำอื่นๆ อีกมากมาย (ไว้มีโอกาสค่อยเล่าทีหลัง) โดยไม่รู้สึกว่าถูกปรามาสตามนั้นจริงแต่อย่างใด</p> <p>เข้าใจว่า คนไทยจะยืมคำ "หลกท่ง" นี้มาจากคนจีนแต้จิ๋ว โดยถ่ายสำเนียงกลับเพราะคิดว่าคนจีนพูดไม่ชัด น่าจะหมายถึงคำว่า "ดอกทอง" มากกว่า เลยใช้ "ดอกทอง" ด่าผู้หญิงเรื่อยมา ซึ่งก็มีทั้งด่าแบบเอ็นดูตามแบบคนจีน และด่าแบบเอาจริงเอาจัง</p> <p>อนึ่ง ถ้าแปลคำว่า "ดอกทอง" กลับเป็นภาษาจีนคำต่อคำว่า "กิมฮวย" (金花) ก็ไม่ได้มีความหมายเป็นคำด่า แต่หมายถึง "ดอกไม้สีทอง หรือ ดอกไม้ทองคำ" เหมือนกัน ดังนั้น คำ "ดอกทอง" นี้จึงอยู่ในเฉพาะบริบทสังคมไทย-จีนแต้จิ๋วเท่านั้นจริงๆ</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110143815395088184?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1101410115965008162004-11-26T01:44:00.000+07:002004-11-26T02:16:47.863+07:00หรอย: (ก., ว.) อร่อย, เอร็ดอร่อย<br> ตัวอย่าง: แกงเทกหมูหรอย ผมชอบกินของหรอยๆ<br> คำแปล: แกงกระทิหมูอร่อย (ก.) ผมชอบกินของอร่อยๆ (ว.)<br> <br> คำนี้อาจะได้ยินกันบ่อยๆ เป็นคำที่กร่อนมากจาก อร่อยในภาษาถิ่งภาคกลาง<br> เนื่องจากลักษณะภาษาของภาคใต้จะตัดคำหรือวลีออกแต่ให้เหลือแต่คำ<br> หรือวลีที่เน้นเสียง แต่ยังคงความหมายเหมือนเดิม (บางที้ต้องดูบริบท หรือ<br> สภาพสิ่งแวดล้อมรอบข้าง ตามสถานการณ์ ขณะนั้น)<br> สาเหตุที้ต้องมีการตัดคำทิ้ง(ทำให้ดูเหมือนหยาบกระด้าง ทางภาษาไม่เพราะ<br> เหมือนภาษาถิ่นภาคอื่นๆ) เกิดจากลักษณะภูมิประเทศ (ข้อสันนิฐานอย่างหนึ่ง)<br> ที่ภาคใต้ถูกขนาบข้างด้วยทะเลทั้งผังอ่าวไทย และอันดามัน ทำให้เกินกระแสลม<br> ที่ค่อยข้างแรง ทำให้การสื่อสารต้องรวบรัด ตัดสิ่ง(ที่คิดว่า)ไม่สำคัญหรือ มีผลต่อ<br> ต่อการสีือสารน้อยออกไป<br> <br> ภาษาถิ่นภาคใต้แม้จะไม่เพราะ( แต่ได้เนื้หาครบถ้วน ตรงตามความประสงค์ของ<br> ผู้สือสาร) เลยทำให้คนถิ่นอื่นอาจจะเห็นว่าคนใต้เป็นคนมุมะลุขวานผ่าซาก แต่จริงๆ<br> แล้วคนใต้ไม่ได้ใจดำหรือแล้งน้ำใจอย่างที่คิดนะครับ แต่เป็นคนตรงๆ ซื่อๆ มากกว่าครับ :><br> <br> - itga<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110141011596500816?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>itgahttp://www.blogger.com/profile/16162493240419536334noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1101292763828386652004-11-24T17:35:00.000+07:002004-11-24T17:43:57.410+07:00<p>เห็นโฆษณาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสต้มยำกุ้งแล้วขำๆ งงๆ มีคนทำท่าเผ็ดซี้ดซ้าดแล้วก็บอกว่า "แซบร้อน แซบลึก" ฟังแล้วก็ อืม.. อารมณ์นั้นอาจจะพูดว่า "แซบ" ได้อยู่ แต่คำอื่นประเภท "เผ็ด" หรือ "ร้อน" อะไรพวกนี้จะตรงกับอารมณ์ที่จะสื่อกว่า ยิ่งเอาคำว่า "แซบ" มาเป็นสโลแกนเน้นความเผ็ด เอาดารามาออกท่าออกทางอย่างมั่นใจแล้ว ก็ให้นึกไปถึงโฆษณาเหล้านอกยี่ห้อหนึ่ง ดูเหมือนยี่ห้อเป็นรูปอัศวินขี่ม้า เอาฝรั่งที่ไหนไม่รู้มาทำท่ามั่นอกมั่นใจ แต่ตกม้าตายตรงกระแดะพูดไทยแปร่งๆ "ดายแหล่งอ๊อก" ฟังไม่รู้เรื่อง</p> <p>ทำไมถึงบอกว่าการเอาคำว่า "แซบ" มาเป็นสโลแกนบะหมี่ต้มยำกุ้งเพื่อเน้นความเผ็ด มันดูขำๆ คล้ายๆ กัน? ก็เพราะคำว่า "แซบ" เป็นคำอีสานที่มีความหมายธรรมดามาก:</p> <h4>แซบ ว. อร่อย</h4> <p>กล่าวคือ อะไรที่อร่อย ใช้ "แซบ" ได้ทั้งนั้น ทั้งของหวานของคาว ไปกินไอติมบอกว่า "ไอติมแซบ" ก็ใช้ได้ ลองนึกภาพคนกินต้มยำกุ้งเผ็ดๆ แล้วสูดปากทำท่าได้อารมณ์ แล้วพูดแค่คำว่า "อร่อย" ดูสิ จะเข้าใจว่าผมหมายความว่ายังไง (คือมันก็ได้อารมณ์แบบหนึ่งเหมือนกันแหละ แต่อาจจะไม่ใช่ความเผ็ดที่กำลังจะสื่อ)</p> <p>เรื่องนี้อาจฟังดูเป็นเรื่องเล็กๆ แต่พอได้ไปติดต่อกับคนลาว ปรากฏว่าคนลาวเขาค่อนข้างซีเรียส กับการใช้คำผิดความหมายของคนไทยกระจายออกทางสื่อแบบนั้นเหมือนกัน</p> <p>แถมอีกคำที่ใกล้เคียงกัน</p> <h4>นัว ว. กลมกล่อม</h4> <p>คำว่า "นัว" มักใช้คู่กับคำว่า "แซบ" บ่อยๆ เช่น "หัวแซบหัวนัว" แปลว่า "หัวเราะได้อารมณ์มากๆ" หรือที่ภาษานักเขียนใช้ว่า "หัวเราะอร่อย" แต่คำว่า "นัว" ก็มีความหมายในตัวเองว่า "กลมกล่อม" เช่น "อ่อมไก่เจ้า นัวดีเนาะ" แปลว่า "แกงอ่อมไก่ของเธอนี่ รสชาติกลมกล่อมดีนะ"</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110129276382838665?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1101233724685436922004-11-24T01:06:00.000+07:002004-11-24T01:15:24.686+07:00หนักแรง: (ก.) อาการแล้งน้ำใจ<br> ตัวอย่าง: ฮ่าย มึ๊งหนักแรงเกิน ไม่ช่วยเพื่อนขนของมั้ง<br> คำแปล: เองน่ะ ไม่มีน้ำใจเลยน่ะ ไม่ยอมช่วยเพื่อนขนของบ้าง<br> <br> แนะนำให้เอาไปใช้กับคนที่สนิทๆ กันน่ะครับ จะได้พูดอย่างสะดวกใจ<br> <br> บก. มาทวง :P เห็น ภาษาถิ่นอีสาน Post บ่อยกว่า<br> <br> - itga <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110123372468543692?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>itgahttp://www.blogger.com/profile/16162493240419536334noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1101102720983617222004-11-22T13:43:00.000+07:002004-11-22T13:07:26.546+07:00<p>ได้พูดถึงเพลงแล้ว เลยนึกถึงเพลงที่ร้องกันตามงานชุมนุมรอบกองไฟ:</p> <blockquote> <p>โดนๆ พ้อกันเทื่อหนึ่ง ตกตะลึงสวยแท้งามแท้<br/> แต่ก่อนทั้งดำทั้งแหล้ (ซ้ำ) เดี๋ยวนี้งามแท้ทั้งแหล้ทั้งดำ</p> </blockquote> <p>ไล่ทีละคำ (อย่าลืมว่าการผันวรรณยุกต์ไม่เหมือนภาษากลาง)</p> <h4>โดน ว. นาน.</h4> <p>ไม่มีอะไรพิเศษ ใช้เหมือนคำว่า "นาน" ในภาษากลางทุกประการ เช่น "ท่าตั้งว่าโดน" แปลว่า "รออยู่ตั้งนาน"</p> <h4>พ้อ [ผ้อ] ก. พบ, เจอ.</h4> <p>ใช้ทั้งกับการพบปะกัน และการหาสิ่งของพบ</p> <p>มีเกร็ดอย่างหนึ่งคือคำว่า "ปะ" [ป๋ะ] ในภาษาอีสาน แปลว่า "ทิ้ง" หรือ "หย่าร้าง" เช่น "ปะลูกไว้เฮือนผู้เดียว" หมายถึง "ทิ้งลูกไว้บ้านคนเดียว" สามีภรรยา "ปะกัน" ก็หมายถึงหย่ากัน แต่ในภาษากลาง "ปะ" กลายเป็นคำซ้อนของคำว่า "พบปะ" แล้วก็เลยทำให้ "ปะ" มีความหมายว่า "เจอ" (แทนที่จะเป็น พบแล้วจาก ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป) ซึ่งอาจเป็นแค่ความบังเอิญก็ได้ เพราะ "ปะ" มีอีกความหมายหนึ่ง ว่าเอามาเจอกัน เช่น "ปะผ้า" อยู่แล้ว</p> <h4>เทื่อ [เทือ (สามัญสูง), บางท้องถิ่นออกเสียงเป็น เทีย (สามัญสูง)] น. ครั้ง, คราว, ที.</h4> <p>ท้องถิ่นอีสานบางถิ่น เช่น ขอนแก่น จะออกเสียงสระเอือเป็นสระเอีย เช่น เกือ (เกลือ) ออกเสียงว่า "เกีย" คำว่า "เทื่อ" ก็ออกเสียงว่า "เทีย" เหมือนกัน คำว่า "เทื่อ" ใช้เหมือนคำว่า "ครั้ง" ในภาษากลาง เช่น "ตบมือสามเทื่อ", เหมือนคำว่า "คราว" เช่น "เทื่อหน้าอย่าเฮ็ด" คือ "คราวหน้าอย่าทำ"</p> <p>"นิสสันเทียหน้า" หมายถึง "เทียนี้โตโยต้าไปก่อน"? ;-D</p> <h4>แหล้ [แหล่] ว. ม่วง, คล้ำ.</h4> <p>สีม่วงๆ คล้ำๆ ช้ำเลือดช้ำหนอง เรียกว่า "สีแหล้" [ผันวรรณยุกต์ว่า "แหล่"] อย่างเช่น สีทางด้านขอบบนของรุ้งปฐมภูมิ แบบนั้นก็เรียก "สีแหล้" เหมือนกัน</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110110272098361722?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100964167549955272004-11-20T21:35:00.000+07:002004-11-20T22:28:24.856+07:00<p>เกี่ยวเนื่องมาจากคำว่า "สะออน" มีอีกคำที่คล้ายกันจนใช้ปนกันบ่อยๆ คือ "ออนซอน" ผมเองก็ยอมรับว่าความหมายของคำนี้ค่อนข้างเบลอสำหรับผม เพราะเป็นคำที่มักใช้ในอาการชื่นชม เช่น "ออนซอนเด", "ออนซอนหลาย" จนชวนให้คิดว่า "ออนซอน" แปลว่าชื่นชอบ คล้ายกับ "สะออน" และหลายคนก็มีความเข้าใจกันว่าอย่างนั้น</p> <p>แต่จำได้ว่าเคยเรียนในสมัยมัธยม ว่า "ออนซอน" นี้ เป็นคำที่แผลงมาจาก "อรชร" ที่แปลว่า "งาม" เมื่อคิดตามดั่งนี้ โดยเอาคำว่า "งาม" ใส่เข้าไป กลายเป็น "งามจริง", "งามมาก" มันก็กลายเป็นคำชื่นชม หากแต่เราไปจับเอากิริยาชื่นชมมาเป็นความหมาย เลยเกิดอาการเพี้ยนความหมายไป</p> <p>อีกครั้งหนึ่งที่ได้ยืนยัน ก็ตอนที่มีโอกาสเข้าไปพบ พจนานุกรมภาษาอีสาน ที่หอสมุดแห่งชาติ เปิดคำว่า "ออนซอน" ก็แปลว่า "งาม"</p> <p>แต่นั่นก็นานมาแล้ว ผมอาจจะจำเพี้ยนก็ได้ จึงยังไม่มั่นใจ จนกระทั่งได้แหล่งอ้างอิงเป็น พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน ทั้งฉบับ พ.ศ. ๒๕๒๕ และ ๒๕๔๒</p> <p>ฉบับ ๒๕๒๕:</p> <blockquote> ออนซอน, อ่อนซอน (ถิ่น) ว. เพราะพริ้ง; สวย, งาม, น่ารัก. </blockquote> <p>ฉบับ ๒๕๔๒:</p> <blockquote> ออนซอน, อ่อนซอน (ถิ่น-พายัพ, อีสาน) ว. งาม; เพราะพริ้ง, ซาบซึ้งตรึงใจ. (เพี้ยนมาจาก อรชร). </blockquote> <p>สรุปว่า "ออนซอน" เป็นคำวิเศษณ์ ไม่ใช่คำกริยาเหมือน "สะออน" และความหมายก็คือ:</p> <h4>ออนซอน ว. งาม; เพราะพริ้ง, ซาบซึ้งตรึงใจ.</h4> <p>ถึงแม้จะแผลงมาจาก "อรชร" แต่ "ออนซอน" ก็ไม่ได้เอาไว้ใช้กับรูปร่างของคน แต่ใช้กับความงดงามทั่วๆ ไป ทั้งวัฒนธรรม ทั้งบรรยากาศ</p> <p>เรายังอยู่ในบรรยากาศคาราโอเกะอยู่ใช่ไหม ถ้ายังจำเพลง "ออนซอนเด" ของวิสา คัญทัพ ที่ศันสนีย์ร้องไว้ได้</p> <blockquote> <p>พิณแคนส่งข่าวบอกขาน แว่วหวานก้องมาแต่ไกล<br/> ลมฝนบนฟ้าลอยไป ท้องนาท้องไร่คอยเคียว</p> <p>ด้วยน้ำจิตที่เปี่ยมล้นดวงใจ สดสะอาดใสดุจดังน้ำลำธาร<br/> รวมกำลังออกเหงื่อแรงทำงาน ออนซอนเด ละเป็นตาน่าชื่นบาน<br/> ฤดูกาลแสนหวาน โอ้สวรรค์บ้านนา...</p> </blockquote> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110096416754995527?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100917703919826042004-11-20T09:23:00.000+07:002004-11-20T10:05:25.106+07:00<p>เพื่อให้เข้าบรรยากาศคาราโอเกะของ MrChoke วันนี้ขอเสนอคำว่า "สะออน" :-)</p> <h4>สะออน ก. ชมชอบ ชอบใจ</h4> <blockquote> ก็หัวใจเจ้ากรรม ชอกช้ำแล้วยังชอบลอง ก็ว่ากันตามทำนอง ของคนหัวใจสะออน </blockquote> <p>เพลงที่พี่แอ๊ดแต่งให้อัสนี-วสันต์ ชวนให้สงสัยว่า "หัวใจสะออน" เป็นยังไง "สะออน" เป็นภาษาอีสาน แปลว่า นิยมชมชอบ อย่างถ้ามีใครคลั่งไคล้อะไรจนเข้าเส้น ก็อาจจะมีคนล้อว่า "สะออนหลายน้อ" หมายถึง "ชอบจริงนะ ปลื้มซะเหลือเกิ๊น!" อะไรประมาณนี้</p> <p>อีกตัวอย่างคือ เว็บ <a href="http://www.isangate.com/index2.html">สะออนอีสาน</a> เป็นเว็บของคนนิยมชมชอบศิลปวัฒนธรรม ภาษาและวิถีชีวิตของคนอีสาน</p> <p>แถมอีกสองคำ ชุดนี้ได้มาจากคำพูดของพ่อว่า "มักแม่ แต่ฮักลูก"</p> <h4>มัก ก. ชอบ</h4> <h4>ฮัก ก. รัก</h4> <p>"มัก" จะมีความหมายใกล้เคียงคำว่า "ชอบ" เช่น "ของมัก" ก็หมายถึง "ของชอบ" หรือ "ของโปรด" ถ้าจะ "มัก" ใครสักคน ก็หมายถึง "ชอบ" เขาฉันชู้สาว</p> <p>"ฮัก" หมายถึง "รัก" โดยทั่วไป เหมือนเพื่อนรักเพื่อน พ่อแม่รักลูก</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110091770391982604?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100896475739074362004-11-20T03:14:00.000+07:002004-11-20T19:43:14.483+07:00เมื่อวาน (เมื่อคืนนี้ 19 พ.ย.) ได้มีโอกาสไปร่วมงาน MozParty2 เนื่องในโอกาส ปล่อย FireFox 1.0 และได้ร้องเพลงหากิน <span style="font-weight:bold;">"หัวใจพรือโฉ้"</span> เลยนำมาเฉลยข้อสงสัยให้ฟังกันนะครับ เพราะหลายๆ คนร้องเพลงนี้ได้แต่ยัง งงๆ ว่าจริงๆแล้วแปลว่าอะไร ถ้ารู้ความหมายก็จะสนุกไปกับเพลง <br> "<span style="font-weight:bold;">พรือโฉ้"</span> : บางท้องถิ่นก็อาจจะเป็น <span style="font-weight:bold;">พรือฉู้ </span>หรือ <span style="font-weight:bold;">พรือโจ้ </span>ก็ได้แล้วแต่นะครับ คำว่า "พรือโฉ้" เป็นอาการอย่างหนึ่งที่ไม่ปกติ คือรู้สึกแปลกๆ แบบอธิบายไม่ถูก เช่น <span style="font-weight:bold;">"กินเอมเกินมึนหัวพรือโฉ้เลย" </span>หมายถึง <span style="font-weight:bold;">"กินอิ่มเกินไปรู้สึกมึนศรีษะยังไงบอกไม่ถูก"</span> <br> <span style="font-weight:bold;">"หัวใจพรือโฉ้"</span>: อาการแปลก ๆ หัวใจเต้นตุ๊บๆ ปากซีด มือเย็น พูดตะกุกตะกัก มักใช้เวลาเจอผู้หญิงที่ตัวเองชอบ หรือ ปิ๊งๆ อ๋อ.. ใช้กับผู้หญิง ก็ได้นะครับ <br> ส่วนเนื้อหาในเพลง ก็มีศัพท์ที่พอจำได้อยู่ เช่น <br> <span style="font-weight:bold;">"รักหยบๆ" </span> คำนี้เสนอไปครั้งหนึ่งแล้ว <a href="http://lang4fun.blogspot.com/2004/11/blog-post_110059556800846909.html">หยบ</a> <br> <span style="font-weight:bold;">"รักกลมเดี้ยน"</span> : กลมเดี้ยน หมายถึงมากๆ ในที่นี้คือ รักมากๆ<br> <span style="font-weight:bold;">"อยู่โม๊ะ"</span> : คำนี้เขียนอยากจัง แปลว่า ไม่หล่อ ไม่สวย นะครับ <br> <span style="font-weight:bold;">"เข้าไปแค่" </span>: "แค่" จะแปลว่า "ใกล้" "เข้าไปแค่" คือ "เข้าไปใกล้ๆ"<br> <br> ฟังผลงานเพลง "<a href="http://203.150.224.138/musicart//newmusicstation/maleehuanna/huajaipru.swf">หัวใจพรือโฉ้</a>" ของ "มาลีฮวนน่า" .... จาก Kapook <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110089647573907436?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100840745230448252004-11-19T11:37:00.000+07:002004-11-19T12:22:04.120+07:00ผ้าชุบ: (น.) ผ้าขาวม้า<br> ตัวอย่าง: บ่าวแดง เตินลืมผ้าชุบไว้เท่เรินผมนุ แรกวา<br> คำแปล: พี่แดง พี่ลืมผ้าขาวม้าเอาไว้บ้านผมน่ะเมื่อวานนี้<br> <br> ผ้าขาวม้า ไม่ใช่คำไทยแท้ แต่เป็นภาษาเปอร์เซีย ที่มีคำเต็มว่า "กามาร์บันด์" (Kamar band)<br> "กามาร์" หมายถึง เอว หรือ ท่อนล่างของร่างกาย "บันด์" แปลว่า พัน รัด หรือ คาด เมื่อนำทั้งสองคำมารวมกัน จึงหมายถึง เข็มขัด ผ้าพัน หรือ คาดสะเอว คำว่า "กามาร์บันด์" ยังปรากฎอยู่ในภาษาอื่นๆอีก เช่น ภาษามลายู มีคำว่า "กามาร์บัน" (Kamarban) ภาษาฮินดี้มีคำว่า "กามาร์บันด์" (Kamar band) และ ในภาษาอังกฤษมีคำว่า "คัมเมอร์บันด์" (Commer band) หมายถึง ผ้ารัดเอว ในชุดทัคซิโด้ (Tuxedo) ซึ่งเป็นชุดสำหรับออกงานราตรีสโมสร <br> จากงานวิจัย เรื่อง "ผ้าขาวม้า" ของ อาภรณ์พันธ์ จันทร์สว่าง อธิบายไว้ว่า "ผ้าขาวม้า" เป็นคำที่เพี้ยนมาจากคำว่า "กามา" (Kamar) ซึ่งเป็นภาษาอิหร่านทีใช้กันอยู่ที่ประเทศสเปน เข้าใจว่าสเปนเอาคำว่า "กามา" ของภาษาแขกไปใช้ด้วย เพราะในประวัติศาสตร์ ประเทศทั้งสองมีการติดต่อกันมาช้านาน <a href="http://www.lib.ru.ac.th/journal/loincloth.html">อ่านเพิ่มเติม</a><br> ทีมา: สำนักหอสมุดกลาง มหาวิทยาลัยรามคำแหง<br> <br> ส่วนที่มาของคำว่า "ผ้าชุบ" ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ<br> ใครที่ทราบรบกวนบอกหน่อยน่ะครับ<br> <br> - itga<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110084074523044825?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>itgahttp://www.blogger.com/profile/16162493240419536334noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100797043365514172004-11-18T23:52:00.000+07:002004-11-19T08:05:11.626+07:00เห็นหลายคนชอบบอกว่าภาษาอีสาน คือภาษาลาว แม้แต่คนอีสานเองก็บอกว่าตัวเอง เว่าลาว ฮ่วย! อีสานบ่แม่นลาว แค่คล้ายๆ กัน ไหนๆ ก็ว่าเหมือนกันแล้ว เลยลองยกตัวอย่างว่าภาษาอีสาน กับภาษาลาว ที่ว่าเหมือนกัน มันเหมือนกันยังกะจะเป็นแกะจริงๆ จากหนังสือ ສະເໜພາສາລາວ(เสน่ห์ภาษาลาว) ของพิษณุ จันทร์วิทัน มาดูว่ามีคำไหนที่ภาษาอีสานและภาษาลาวเหมือนกันบ้าง<br> เถิง, ฮอด แปลว่า ถึง เช่น ส่งหนังสือเถิง, คิดฮอด หรือไปฮอด เป็นต้น<br> เข้าเปียก แปลว่า ข้าวต้ม<br> แว่นแยง แปลว่า กระจกส่องหน้า<br> แว่น แปลว่า กระจก (ไม่ได้หมายถึงแว่นตา)<br> สู้ซน แปลว่า ต่อสู้กับอุปสรรค<br> ภูดอย แปลว่า ภูเขา<br> แต่งดอง แปลว่า แต่งงาน<br> ฮัก แปลว่า รัก<br> ปด แปลว่า ปลด<br> เกิบ แปลว่า รองเท้า (ปดเกิบ ก็ถอดรองเท้า)<br> ฮ้าย แปลว่า ดุ, ร้าย (ระวังหมาฮ้าย คือระวังหมาดุ แต่ในภาษาอีสานยังไม่เห็นใช้หมาฮ้าย)<br> บ่อน แปลว่า ที่ บ่อนนั่ง ก็คือ ที่นั่ง<br> ดน แปลว่า นาน บ่ดน แปลว่าไม่นาน<br> เทือ แปลว่า ครั้ง<br> หว่างแล้ว หมายถึง ช่วงที่ผ่านมา<br> โส้ง แปลว่า กางเกง แต่ภาษาอีสานจะออกเสียงเป็น ส่ง มากกว่า<br> บ่วง แปลว่า ช้อน<br> ก ็ยังมีอีกหลายคำ ยกตัวอย่างพอให้เห็นว่าภาษาลาว และภาษาอีสาน ที่เหมือนกันก็เยอะ หลายคนจึงชอบเรียกภาษาอีสานว่า ภาษาลาว ที่เหมือนก็เพราะมีที่มาที่ไป คงต้องว่ากันยาว ต้องเก็บไว้ก่อน ลองมาดูคำอื่นของเขาที่ไม่เหมือนเราบ้าง<br> เคื่องคื่นเสียง คือ ultra sound<br> โทรภาพ คือ โทรทัศน์<br> กาซวลพิเศษ คือ น้ำมันดีเซลหมุนเร็ว<br> แอดซังธรรมดา คือ น้ำมันเบนซินไร้สาร 91<br> ฟุตบอล คือ หมากบาน (สันนิษฐานว่ามาจากอิทธิพลของภาษาฝรั่งเศสว่า la balle)<br> เดิ่น คือสนาม เดิ่นยนคือสนามบิน เดิ่นบาน คือ สนามฟุตบอล<br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110079704336551417?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>lomahttp://www.blogger.com/profile/03391187432122907621noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100741633256882892004-11-18T08:27:00.000+07:002004-11-18T10:17:53.583+07:00<h4>ส๎วาย [สวย] น. เวลาสาย ว. ล่าช้า</h4> <p>คำว่า "ส๎วาย"^* ออกเสียงตัวควบกล้ำ ว กับสระอาลดลงเป็นสระอัวว่า "สวย" แปลว่า "สาย" ใน "ตอนสาย" ในภาษาไทยกลาง (ไม่รวมคำว่า "สาย" ใน "สายไฟ" คำนั้นสะกดและออกเสียงว่า "สาย" เหมือนกันในภาษาอีสาน)</p> <p>ดังนั้น ถ้าคุณผู้หญิงไปถึงงานเลี้ยงที่อีสานแล้วมีคนทักว่า "คือมาสวยแท้" อย่าเพิ่งรีบยิ้มตอบขอบคุณไปล่ะ เขากำลังหมายถึงว่า ทำไมคุณมาสายจัง ถ้าเขาจะชมว่าสวย มักจะใช้คำว่า "งาม" มากกว่า</p> <p>มีเรื่องเล่าอีกเรื่องหนึ่ง เกี่ยวกับวัวแก่อยากกินหญ้าอ่อน ยืนคุยกับพ่อแม่ของหญิงสาวแล้วก็เปรยมาทางหญิงสาวที่นั่งทอผ้าอยู่ข้างๆ ว่า "นังหนูนี่เกิดมาสวยนะ" เธอสวนคำกลับมาว่า "บ่แม่นค่ะ หนูเกิดตอนแลง"</p> <h4>แลง น. เวลาเย็น</h4> <p>_____</p> <p>^*คำว่า "ส๎วาย" นี้ ภาษาลาวสะกดว่า "สวาย" จึงอ้างอิงตามนั้น แต่ใส่ยามักการเพื่อกำกับตัวควบกล้ำ ไม่ให้สับสนกับ "ปลาสวาย"</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110074163325688289?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100721317671979432004-11-18T02:01:00.000+07:002004-11-18T03:35:13.920+07:00วันนี้ลองรวบรวมคำสรรพนามที่ผมจำได้และรู้จักมาเขียน (ท้องถิ่นสุราษฏร์ธานี) <table> <tr><td>คำกลาง</td><td>คำใต้</td><td>หมายเหตุ</td></tr> <tr><td>ฉัน</td><td>ฉาน</td><td>เพื่อนๆ หรือ สูงวัยกว่าก็ได้</td></tr> <tr><td>.</td><td>นุ้ย</td><td>เด็กๆ แทนตัวฟังแล้วน่ารัก</td></tr> <tr><td>.</td><td>บ่าว</td><td>เด็กชายจะใช้แทนตัว น่ารักอีกเช่นกัน</td></tr> <tr><td>.</td><td>เรา</td><td>เพื่อนๆ ถ้าไม่สุภาพนักพูดกับคนสูงวัยกว่าก็ได้</td></tr> <tr><td>คุณ</td><td>เติน</td><td>มักเรียกคนสูงวัยกว่า</td></tr> <tr><td>.</td><td>หมัน,เขา</td><td>เรียกเพื่อนๆ</td></tr> <tr><td>.</td><td>สู</td><td>ทั่วๆ ไป</td></tr> </table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110072131767197943?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100671692522667982004-11-17T13:53:00.000+07:002004-11-17T13:19:29.476+07:00<p>เพื่อความสนุกในการอ่าน คิดว่าน่าจะพูดถึงการออกเสียงสำเนียงอีสานนิดนึง ผมขออ้างอิงสำเนียงขอนแก่นละกัน ทราบมาว่าท้องถิ่นต่างๆ จะออกเสียงไม่เหมือนกัน โดยเฉพาะเสียงวรรณยุกต์</p> <p>ตัวเขียนของภาษาอีสานดั้งเดิม จะใช้ <a href="http://school.obec.go.th/sawangverawong/thainoi/tnhome.htm">อักษรไทน้อย</a> ซึ่งมีรากเดียวกับอักษรลาวในปัจจุบัน และ <a href="http://school.obec.go.th/sawangverawong/tham/thamhome.htm">อักษรธรรม</a> ซึ่งน่าจะมีรากร่วมกับอักษรธรรมล้านนา (อักษรธรรม มักใช้ในคัมภีร์ทางศาสนา) แต่ปัจจุบันหาคนรู้อักษรทั้งสองแบบนี้ได้ยากแล้ว จะหาหลักฐานได้ก็แต่จากจารึกโบราณเท่านั้น ดังนั้น การศึกษาตัวสะกดภาษาอีสาน จึงน่าจะดูได้จากภาษาลาวปัจจุบันแทน แต่อักขรวิธีของลาวก็ได้ผ่านการปฏิวัติครั้งใหญ่มาแล้วครั้งหนึ่ง จึงอาจอ้างได้ไม่เต็มที่นัก (หากมีโอกาส คิดว่าจะศึกษาอักษรไทน้อยและอักษรธรรมดูบ้าง ข่าวดีคือ มีผู้พัฒนา <a href="http://www.sci.riubon.ac.th/chem/thainoi/">ฟอนต์</a> อักษรไทน้อยและอักษรธรรมมาให้ใช้แล้ว มี <a href="http://school.obec.go.th/sawangverawong/">โรงเรียน</a> สอนด้วย) ในที่นี้จะพยายามเขียนโดยอ้างอิงอักขรวิธีลาวเท่าที่จะทำได้ โดยใช้อักษรไทยนี่แหละ</p> <p>ในที่นี้ ขอเรียก "ภาษากรุงเทพฯ" แทนภาษาไทยกลาง เพราะท้องถิ่นอื่นในภาคกลางก็มีสำเนียงต่างจากกรุงเทพฯ</p> <p>ภาษาอีสาน มีหน่วยเสียงพยัญชนะที่ต่างจากภาษากรุงเทพฯ ดังนี้</p> <ul> <li> ญ ออกเสียงนาสิก ไม่ใช่เหมือน ย (ตรงนี้ถ้าพิจารณาจากพยัญชนะวรรค ความจริงแล้ว ง ญ ณ น ม ทั้งห้าตัวซึ่งอยู่ท้ายวรรค ถือเป็นพยัญชนะนาสิก คือเสียงออกจมูกทั้งหมด ทดสอบด้วยการอุดจมูกขณะออกเสียง จะมีลมดัน แต่เสียงนาสิกของ ญ ได้หายไปในภาษากรุงเทพฯ) </li> <li> ไม่มีเสียง ฉ แต่จะออกเป็น ส แทน เช่น ฉีก เขียนและออกเสียงเป็น สีก </li> <li> ไม่มีเสียง ช แต่จะออกเป็น ซ แทน เช่น ช้าง เขียนและออกเสียงเป็น ซ้าง (แต่ <a href="http://www.sci.riubon.ac.th/chem/thainoi/tnalphabet.html"> อักษรไทน้อย</a> มีตัว ช) </li> <li> ไม่มีเสียง ร แต่จะออกเป็น ฮ แทน เช่น เรือน เขียนและออกเสียงเป็น เฮือน หรือในบางคำ ออกเสียงเป็น ล แทน โดยเฉพาะคำที่ไม่ใช่คำอีสาน (แต่ <a href="http://www.sci.riubon.ac.th/chem/thainoi/tnalphabet.html"> อักษรไทน้อย</a> มีตัว ร) </li> <li> ไม่มีเสียงควบกล้ำ ร ล ว เช่น เกียน [= เกวียน] ยกเว้นบางคำ ที่เสียงควบกล้ำ ว ไปเปลี่ยนเสียงสระ เช่น กวาด [ออกเสียงว่า กวด], สวาย [= (เวลา)สาย ออกเสียงว่า สวย]</li> </ul> <p>สระ บางสระจะเพี้ยนจากภาษากรุงเทพฯ ไว้ว่าทีหลัง</p> <p>การผันวรรณยุกต์ อ.ซ่อนกลิ่น พิเศษสกลกิจ เคยบรรยายไว้ในชุมนุมภาษาไทยของคุรุสภา โดยใช้ภาษาอุบลฯ เป็นตัวอย่าง ว่ามีวรรณยุกต์ทั้งหมด 6 เสียง คือ</p> <ul> <li> เสียงสามัญ ตรงหรือใกล้เคียงกับเสียงสามัญของภาษากรุงเทพฯ เช่น ในคำว่า กา จีน แดง บิน พ่อ แม่ </li> <li> เสียงเอก ตรงหรือใกล้เคียงกับเสียงเอกของภาษากรุงเทพฯ เช่น ในคำว่า ดอก แตก ปาก หมอก ไหม้ เข้า </li> <li> เสียงโท ตรงกับเสียงโทของภาษากรุงเทพฯ เช่น ในคำว่า แจ้ง ต้น โลก ค้า น้า ม้า </li> <li> เสียงตรี ใกล้กับเสียงตรีของภาษากรุงเทพฯ แต่เป็นตรีที่มีหางเป็นเสียงโท เช่น ในคำว่า คา งู มา </li> <li> เสียงตรีเพี้ยน ไม่มีในภาษากรุงเทพฯ เป็นเสียงประสมของเสียงตรีกับสามัญ เช่น ในคำว่า ไก่ เต่า ข่า ใหม่ </li> <li> เสียงจัตวา ตรงกับเสียงจัตวาในภาษากรุงเทพฯ เช่น ในคำว่า ขา ผี เสา หัว กบ เบ็ด </li> </ul> <p>ลองออกเสียงตามแล้วก็แปลกๆ โดยเฉพาะตรงเสียงตรีที่ว่าเหมือนเสียงตรีกรุงเทพฯ นั้น อาจจะใกล้เคียงกับสำเนียงภูเวียง ตรงนี้ต้องตรวจสอบกับคนอุบลฯ จริงๆ อีกที</p> <p>แต่เท่าที่สังเกตสำเนียงขอนแก่น คำที่ยกตัวอย่างในเสียงสามัญนั้น แบ่งได้เป็นสองพวก พวกหนึ่งออกเสียงเอก อีกพวกหนึ่งออกเสียงตรีเพี้ยน น่าจะสรุปได้ว่า สำเนียงขอนแก่นมีวรรณยุกต์ 5 เสียง แต่รายละเอียดจะต่างกันเล็กน้อย:</p> <ul> <li> เสียงเอก เหมือนเสียงเอกในภาษากรุงเทพฯ เช่น ในคำว่า กา จีน แดง บิน ดอก แตก ปาก หมอก ไหม้ เข้า </li> <li> เสียงโทต่ำ คล้ายกับเสียงโทของภาษากรุงเทพฯ แต่เสียงต่ำกว่า (สูงกว่าเสียงสามัญของกรุงเทพฯ เล็กน้อย แล้วลงต่ำที่ท้ายพยางค์) เช่น ในคำว่า แจ้ง ต้น โลก ค้า น้า ม้า </li> <li> เสียงโท ตรงกับเสียงโทของภาษากรุงเทพฯ เช่น ในคำว่า คา งู มา </li> <li> เสียงสามัญสูง (ตรีเพี้ยน) ออกเสียงระดับเดียวเหมือนสามัญของภาษากรุงเทพฯ แต่เสียงสูงเหมือนตรี เช่น ในคำว่า ไก่ เต่า ข่า ใหม่ พ่อ แม่ </li> <li> เสียงจัตวา ตรงกับเสียงจัตวาในภาษากรุงเทพฯ เช่น ในคำว่า ขา ผี เสา หัว กบ เบ็ด </li> </ul> <p>จากการสังเกต ผมเลยลองสรุปหลักการผันวรรณยุกต์ตามสำเนียงขอนแก่นว่าดังนี้ (มาจากการสังเกตนะครับ อาจยึดเป็นหลักตายตัวไม่ได้ เพราะในอักษรไทน้อยดั้งเดิมนั้น ไม่มีรูปวรรณยุกต์ ภาษาลาวเองก็เพิ่งมาเพิ่มวรรณยุกต์ภายหลัง):</p> <table> <tr><th>รูปวรรณยุกต์</th> <th>-</th> <th>เอก</th> <th>โท</th> <th>ตรี</th> <th>จัตวา</th></tr> <tr><td>อักษรกลางคำเป็น</td> <td>เอก (กา)</td> <td>สามัญสูง (ไก่)</td> <td>โทต่ำ (แจ้ง)</td> <td>สามัญสูง (ป๊า)</td><td>จัตวา (โก๋)</td></tr> <tr><td>อักษรกลางคำตายสระเสียงยาว</td> <td>เอก (ดอก)</td> <td>-</td> <td>โทต่ำ (โจ้ก)</td> <td>สามัญสูง (โจ๊ก)</td><td>จัตวา (-)</td></tr> <tr><td>อักษรกลางคำตายสระเสียงสั้น</td> <td>จัตวา (กัด)</td> <td>-</td> <td>โทต่ำ (จั้ก)</td> <td>สามัญสูง (กั๊ก)</td><td>จัตวา (-)</td></tr> <tr><td>อักษรสูงคำเป็น</td> <td>จัตวา (ขา)</td> <td>สามัญสูง (ข่า)</td> <td>เอก (เข้า)</td> <td>-</td> <td>-</td></tr> <tr><td>อักษรสูงคำตายสระเสียงยาว</td> <td>เอก (เขียด)</td> <td>-</td> <td>โทต่ำ (-)</td> <td>-</td> <td>-</td></tr> <tr><td>อักษรสูงคำตายสระเสียงสั้น</td> <td>จัตวา (ขัด)</td> <td>-</td> <td>โทต่ำ (-)</td> <td>-</td> <td>-</td></tr> <tr><td>อักษรต่ำคำเป็น</td> <td>โท (คา)</td> <td>เอก (ท่า), สามัญสูง (โง่)</td> <td>โทต่ำ (ค้า)</td> <td>-</td> <td>-</td></tr> <tr><td>อักษรต่ำคำตายสระเสียงยาว</td> <td>โทต่ำ (คอก)</td> <td>-</td> <td>สามัญสูง (โค้ก)</td> <td>-</td> <td>-</td></tr> <tr><td>อักษรต่ำคำตายสระเสียงสั้น</td> <td>สามัญสูง (คึด)</td> <td>โทต่ำ (ค่ะ)</td> <td>-</td> <td>-</td> <td>-</td></tr> </table> <p>โพสต์ยาวอีกแล้ววันนี้ จริงๆ มีต่ออีก ไว้โอกาสหน้าละกัน</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110067169252266798?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100638772923342072004-11-17T02:56:00.000+07:002004-11-17T04:18:13.986+07:00ดักดุเดียม, ดั่กอีเดียม: (ก.) จั๊กกะจี้<br> ต้วอย่าง: อย่าคลำแขนได้ม่ายนิ ดักดุเดียมอิตาย<br> คำแปล: อย่ามาจับแขนได้รึป่าว มันจักกะจี้จะตาย<br> <br> link ที่ให้มาเป็น "ประมวลคำ ภาษาท้องถิ่นปักษ์ใต้ (นครศรีธรรมราช)"<br> ลองอ่านดูน่ะครับ เผื่อเอาไว้จีบสาวใต้(แต่เดี๋ยวนี้สาวใต้ไม่ค่อยชอบพูดใต้กันแล้ว - -!)<br> <br> แถมอีกนิด<br> <br> คำเมือง<br> เดียม-จั๊กกะจี้ (เหนือ-ใต้คล้ายกัน แต่ทำไมกลางถึงได้แวกไปหว่า - -^)<br> (รบกวนเจ้าของภาษาตรวจสอบด้วยน่ะครับ ผมไปเอาของเค้ามาอีกที)<br> ที่มา: http://202.29.138.91/asp_ben/news/news.asp<br> <br> ่สนุกน่ะครับได้รูศัพท์ใหม่ๆ สนุกกว่าศัพท์ภาษาอังกฤษอีก อิอิ ^^<br> <br> <br> - itga<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110063877292334207?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>itgahttp://www.blogger.com/profile/16162493240419536334noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100607237162789902004-11-16T19:09:00.000+07:002004-11-16T19:13:57.163+07:00<p>ครั้งที่แล้วพูดถึงการแปรเปลี่ยนของคำภาษาเก่า จากภาษาพูดธรรมดากลายเป็นภาษาเขียนบ้าง หรือกลายเป็นคำซ้อนบ้าง แต่คำว่า "นำ" นี้ ดูเหมือนความหมายจะตรงกันข้ามไปเลย</p> <p>"นำ" ในภาษาอีสาน แปลว่า "ตาม" หรือ "ด้วย" เช่น ถ้างัวหายก็ต้องไป "นำหา" ไม่ใช่ "ตามหา" (ยังพบในภาษากลางคือคำว่า "นำจับ" ผู้ร้าย?) ใครที่ "ย่างนำไป" จะหมายถึงเดินอยู่ข้างหลัง หรือถ้า "ย่างนำก้น" นี่ ก็หมายถึงเดินตามไปติดๆ และอีกความหมายคือ "ด้วย" เช่น "ไปนำกัน" หมายถึง "ไปด้วยกัน" หรือถ้าพูดว่า "ไปนำแหน่" คือ "ขอไปด้วยคน"</p> <p>ส่วนคำว่า "นำ" ในภาษากลางนั้น ภาษาอีสานใช้คำไหนผมไม่แน่ใจเหมือนกัน อาจจะใช้ "ย่างขึ้นหน้า" หมายถึง "เดินนำหน้า" อะไรทำนองนี้? (เพื่อนอีสานช่วยนึกหน่อย)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110060723716278990?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100595568008469092004-11-16T15:53:00.000+07:002004-11-16T16:30:21.940+07:00แปลว่า ซ่อน เช่น รักหยบๆ คือ รักซ่อนๆ แอบรัก.... หรืออาจจะใช้กับการเล่นซ่อนแอบก็ได้ โดยจะเรียกว่า การเล่นลักหยบ ถ้าแมวแอบโขมยปลาไปกินก็จะ บอกว่า แมวหยบกินปลาหมดเลย.... <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110059556800846909?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>-MEO-http://www.blogger.com/profile/07473908433770265414noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100588588427272022004-11-16T13:22:00.000+07:002004-11-16T16:25:37.520+07:00ภาษาเหนือหลายคนอาจจะเคยได้ยินกันมาจากหลายๆ ที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากเพลงในอัลบั้มของลานนาที่ฮิตติดหูกันมาแล้ว จึงจะขอดึงเอาบางคำจากเนื้อเพลง ไว้ใจ๋ได้กา มาแนะนำเพื่อให้รู้ความหมายกันนะคะ <table border="0"> <tr><th>คำเมือง</th><th>ความหมาย (คำแปลเป็นภาษากลาง)</th></tr> <tr><td>ไปแอ่ว</td><td>ไปเที่ยว</td></tr> <tr><td>เฮา</td><td>เรา, พวกเรา</td></tr> <tr><td>ม่วนใจ๋</td><td>สุขใจ</td></tr> <tr><td>ฮู้จัก</td><td>รู้จัก</td></tr> <tr><td>เปิ้น</td><td>สรรพนามใช้แทนตัวเอง หรือบุคคลที่ 3</td></tr> <tr><td>อ้าย</td><td>พี่ชาย</td></tr> <tr><td>ป้อจาย</td><td>ผู้ชาย</td></tr> <tr><td>ลงต๊อง</td><td>ท้องเสีย</td></tr> <tr><td>อู</td><td>พูด</td></tr> <tr><td>กึ้ด</td><td>คิด</td></tr> <tr><td>ผักกาดจอ</td><td>ผักกาดที่มีดอกของทางเหนือ</td></tr> <tr><td>ยะจะได</td><td>ทำยังไง</td></tr> </table> จริงๆ แล้วคำเมืองที่ยกตัวอย่างจะเป็นสำเนียงเชียงใหม่ ซึ่งค่อนข้างเข้าใจง่ายกว่าคำเมืองสำเนียงแพร่ พะเยาและน่าน ที่จะพูดเร็วแต่คำศัพท์ก็จะคล้ายๆ กัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110058858842727202?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>=:Audy:=http://www.blogger.com/profile/08262349066076727981noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100534056525376882004-11-15T22:41:00.000+07:002004-11-15T22:54:16.526+07:00วันขอเสนอคำว่า <span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">"เติน"</span></span> บางที่จะออกเสียง <span style="font-weight:bold;">"ตึน"</span> คำนี้หมายถึงคำเรียกคนที่เราคุยด้วย มักจะใช้กับคนที่เราคุยด้วยที่เป็นผู้ใหญ่กว่า เช่น <span style="font-weight:bold;">"เตินชื่อไหรอะ?"</span> ออกเสียงว่า <span style="font-weight:bold;">"เตินฉือไร่อะ?"</span> แปลว่า <span style="font-weight:bold;">"พี่/คุณชื่ออะไรครับ?"</span> อีกตัวอย่าง <span style="font-weight:bold;">"พี่หลวงเตินติ๊ไปไหนนั้น ?"</span> ออกเสียงว่า<span style="font-weight:bold;"> "ผีล่วงเตินติ๊ไปไน้น้าน ?"</span> แปลว่า <span style="font-weight:bold;">"พี่ทิดพี่จะไปที่ไหนครับ ?"</span> <br><br> <span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">เติน : คุณ พี่ , You</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110053405652537688?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100488654859478162004-11-15T10:11:00.000+07:002004-11-15T12:16:46.590+07:00<p>อีสานขอร่วมแจมมั่งนะครับ ก่อนจะเริ่มแบบทีละคำ ผมมีบันทึกที่รวบรวมคำอีสานที่ปรากฏในภาษาไทยกลางไว้ นี่ทำบันทึกหายไปแล้ว เลยนั่งนึกใหม่ อาจมีตกหล่นไปบ้าง</p> <p>ภาษาท้องถิ่นนั้น ค่อนข้างจะมีการเปลี่ยนแปลงน้อย เมื่อเทียบกับภาษาไทยกลาง ดังนั้น นักนิรุกติศาสตร์หลายท่านจึงอาศัยภาษาท้องถิ่นเป็นเบาะแสของประวัติของคำไทย บางคำเป็นคำเก่า หลงเหลืออยู่แต่ในภาษาเขียนของไทยกลาง แต่ยังใช้ในภาษาพูดปกติในท้องถิ่น บางคำกลายเป็นคำซ้อน ฯลฯ ลองมาดูตัวอย่างของคำอีสานบางคำดูก่อน:</p> <table> <tr> <th>คำอีสาน</th> <th>ความหมาย</th> <th>คำที่ปรากฏในไทยกลาง</th> </tr> <tr> <td>ย่าง</td> <td>เดิน</td> <td>ก้าวย่าง ย่างเยื้อง ย่างเข้าสู่(ปีที่สิบ)</td> </tr> <tr> <td>แล่น</td> <td>วิ่ง</td> <td>โลดแล่น (รถ)แล่น</td> </tr> <tr> <td>เบิ่ง</td> <td>ดู</td> <td>เบิ่งตาดู</td> </tr> <tr> <td>คัก</td> <td>ถึงใจ</td> <td>คึกคัก</td> </tr> <tr> <td>เคียด</td><td>โกรธ</td> <td>เคียดแค้น</td> </tr> <tr> <td>เคือง</td><td>รำคาญ</td><td>แค้นเคือง โกรธเคือง ระคายเคือง</td> </tr> <tr> <td>เว้า</td> <td>พูด</td> <td>เว้าวอน</td> </tr> <tr> <td>แจ้ง</td> <td>สว่าง</td> <td>กลางแจ้ง รู้แจ้ง</td> </tr> <tr> <td>มัก</td> <td>ชอบ</td> <td>มักง่าย เลือกที่รักมักที่ชัง</td> </tr> <tr> <td>ซัง (ชัง)</td> <td>เกลียด</td><td>เกลียดชัง น่าชัง</td> </tr> <tr> <td>ลาง</td> <td>บาง(คน,สิ่ง)</td> <td>ลางเนื้อชอบลางยา</td> </tr> <tr> <td>เฮือน (เรือน)</td> <td>บ้าน</td> <td>บ้านเรือน เรือนไทย</td> </tr> <tr> <td>เติบ</td> <td>มาก, พอดู</td> <td>มือเติบ เติบโต</td> </tr> <tr> <td>ติง</td> <td>ขยับ</td> <td>ไหวติง</td> </tr> </table> <p>ยังมีอีกหลายคำ เสียดายที่ทำบันทึกหาย แต่ตัวอย่างเหล่านี้ น่าจะพอบอกประโยชน์ของการศึกษาภาษาท้องถิ่นในแง่นิรุกติศาสตร์ได้บ้าง</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110048865485947816?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>Thephttp://www.blogger.com/profile/10435804402627433015noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100455260699523772004-11-15T01:33:00.000+07:002004-11-15T22:20:05.903+07:00<span style="font-style: italic;">ต่อเช้า: (น.) วันพรุ่งนี้</span> ต้วอย่าง: "ค่อยต่อเช้ามาเขียนบล๊อกหว่า" คำแปล: เอาไว้พรุ่งนี้มาเขียนบล๊อกดีกว่า - ขอพี่โชคมาแจมด้วย ไหนๆก็เป็นคนใต้คนหนึ่ง :/ <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110045526069952377?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>itgahttp://www.blogger.com/profile/16162493240419536334noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100448788135246762004-11-14T22:46:00.000+07:002004-11-14T23:13:08.136+07:00มีพี่ๆ แนะนำมาว่าน่าจะเอาคำใกล้ๆ ตัวมานำเสนอก่อน อืมม... ผมก็เห็นดีด้วย วันนี้เลยนำเสนอคำว่า <span http://www.blogger.com/img/gl.italic.gifstyle="font-weight:bold;">"ฉาน"</span> อ่านออกเสียงว่า <span style="font-weight:bold;">"ช้าน" </span>มาจากคำว่า <span style="font-weight:bold;">"ฉัน"</span> เป็นคำแทนตัวผู้พูดเองนะครับ ใช้ทั้งหญิงทั้งชาย ส่วนใหญ่แล้วแทนตัวผู้พูดที่เป็นผู้ใหญ่ พูดกับผู้ใหญ่ด้วยกัน ถ้าเด็กๆ นิยมแทนตัวเองว่า <span style="font-weight:bold;">"นุ้ย" </span>ออกเสียงว่า <span style="font-weight:bold;">"หนุ่ย" </span>ตัวอย่างเช่น <span style="font-weight:bold;">"วันนี้ฉานไม่ค่อยบาย"</span> ออกเสียง <span style="font-weight:bold;">"วันหนี่ช้านหม้ายขอยบาย" </span>แปลว่า <span style="font-weight:bold;">"วันนี้ผมไม่ค่อยสบาย" </span> อีกตัวอย่าง <span style="font-weight:bold;">"ฉานชื่อโชค"</span> ออกเสียง <span style="font-weight:bold;">"ช้านฉือโฉก"</span> แปลว่า <span style="font-weight:bold;">"ผมชื่อโชค"</span><br><br><span style="font-style:italic;">ฉาน : ฉัน ผม ดิฉัน , I </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110044878813524676?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100323218108192432004-11-13T13:10:00.000+07:002004-11-13T12:20:18.106+07:00เปิดโรงด้วยคำว่า <span style="font-weight:bold;">"ต้นโน๊ด"</span> หมายถึง <span style="font-weight:bold;">"ต้นตาล" </span>ครับ แถวบ้านผมจะมีหมู่บ้านชื่อว่า <span style="font-weight:bold;">"ดอนโน๊ด"</span> แถวนั้นจะมีต้นตาลขึ้นเยอะเป็นดงเลยครับ คนแถวนั้นมีอาชีพขึ้นต้นตาลทำน้ำตาลขาย เวลาออกเสียงคำหน้าต่ำๆ คำหลังสูงๆ นะครับ <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110032321810819243?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9130922.post-1100286349551274452004-11-13T02:02:00.000+07:002004-11-13T02:05:49.550+07:00จริงๆ แล้วจะเปิดภาษาใต้วันละคำ แต่มองดูรอบตัวแล้วมีครบสี่ภาคเลยเตรียมการไว้ล่วงหน้า ตั้งชื่อเป็น Lang4Fun .... <br><br>จะรอดไหม้นิ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9130922-110028634955127445?l=lang4fun.blogspot.com' alt='' /></div>MrChokehttp://www.blogger.com/profile/17540067441928620077noreply@blogger.com1